بررسی رابطه مثبت اندیشی، تعالی معنوی و حمایت اجتماعی با رضایت از زندگی در آموزگاران دوره ابتدایی شهر اهواز

هدف از پژوهش حاضر بررسی رابطه مثبت اندیشی، تعالی معنوی و حمایت اجتماعی با رضایت از زندگی در آموزگاران دوره ابتدایی شهر اهواز بود. جامعه ی آماری این پژوهش را، تمامی آموگاران دوره ابتدایی شهر اهواز که در سال تحصیلی ۹۸-۱۳۹۷ مشغول به تدریس بودند، تشکیل داد که از این جامعه آماری (۶۸۱۲)، نمونه ای به حجم ۳۶۲ نفر بر اساس جدول کرجسی و مورگان به روش نمونه گیری تصادفی انتخاب شد. در این پژوهش برای جمع آوری داده ها از مقیاس رضایت از زندگی داینر، پرسشنامه مثبت اندیشی اینگرام و وینیسکی، مقیاس تعالی معنوی پایدمونت و پرسشنامه حمایت اجتماعی شربون و استوارت استفاده شد. برای تجزیه و تحلیل داده های به دست آمده از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندگانه استفاده شد. نتایج همبستگی پیرسون نشان داد که بین مثبت اندیشی، تعالی معنوی و خوش بینی با رضایت از زندگی آموزگاران رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. همچنین نتایج تحلیل رگرسیون چندگانه نشان داد که از میان متغیرهای پیش بین به ترتیب تعالی معنوی و سپس مثبت اندیشی به طور معناداری رضایت از زندگی را در آموزگاران دوره ابتدایی پیش بینی می کنند و روی هم رفته ۵/۲۷ درصد از واریانس رضایت از زندگی آموزگاران را تبیین می کنند.

کلیدواژه ها:

رضایت از زندگی ، مثبت اندیشی ، تعالی معنوی ، حمایت اجتماعی