بررسی تاثیر قصه درمانی (با استفاده از متون کهن ادبیات فارسی) بر کاهش ناهنجاری های رفتاری دانش آموزان

ناهنجاری های رفتاری در میان دانش آموزان، از جمله پرخاشگری، اضطراب و انزواطلبی، یکی از چالش های بنیادین نظام های آموزشی است که نیازمند مداخلات روان شناختی و تربیتی موثر می باشد. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر قصه درمانی مبتنی بر متون کهن ادبیات فارسی بر کاهش این ناهنجاری ها و با بهره گیری از روش تحقیق «توصیفی-تحلیلی» انجام شده است. در این راستا، داده ها از طریق مطالعات کتابخانه ای و اسنادی گردآوری شده و ظرفیت های روان شناختی آثار برجسته ای چون مثنوی معنوی، گلستان سعدی و منطق الطیر عطار مورد واکاوی قرار گرفته است. یافته های تحلیلی نشان می دهد که قصه های کهن فارسی به دلیل برخورداری از ساختار نمادین، همذات پنداری عمیق، ارائه الگوهای حل مسئله و تخلیه هیجانی (کاتارسیس)، ابزاری قدرتمند برای تعدیل رفتارهای ناسازگارانه هستند. نتیجه گیری پژوهش حاکی از آن است که ادغام هدفمند حکایات کلاسیک در برنامه های مشاوره مدرسه، می تواند به عنوان یک روش مداخله ای غیرمستقیم، ایمن و مبتنی بر بستر فرهنگی، به ارتقای سلامت روان و کاهش ناهنجاری های رفتاری دانش آموزان کمک شایانی نماید.

کلیدواژه ها:

قصه درمانی ، ادبیات کهن فارسی ، ناهنجاری های رفتاری ، دانش آموزان.