واکاوی تاثیر غیبت مزمن بر پیشرفت تحصیلی و مهارت های اجتماعی-هیجانی دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف تبیین جامع تاثیر غیبت مزمن بر پیشرفت تحصیلی و مهارت های اجتماعی-هیجانی دانش آموزان در قالب یک مقاله مروری تدوین شده است. غیبت مزمن که به معنای از دست دادن ده درصد یا بیشتر از روزهای تحصیلی در یک سال است، به عنوان یک مانع جدی در مسیر عدالت آموزشی و رشد همه جانبه فراگیران شناخته می شود. این مطالعه با بررسی ادبیات پژوهشی موجود، نشان می دهد که غیبت های مکرر نه تنها باعث ایجاد شکاف های عمیق در یادگیری دروس پایه مانند ریاضیات و ادبیات می شود، بلکه پیوند دانش آموز با محیط مدرسه را تضعیف کرده و رشد مهارت های بین فردی و تنظیم هیجانی را مختل می سازد. یافته های این مرور نظام مند حاکی از آن است که پیامدهای غیبت مزمن در درازمدت به شکل افت تحصیلی شدید، کاهش اعتماد به نفس و افزایش احتمال ترک تحصیل بروز می کند. همچنین، این پدیده بر سلامت روان دانش آموزان تاثیر منفی گذاشته و آن ها را در معرض انزوای اجتماعی قرار می دهد. بر اساس یافته ها، مداخلات باید فراتر از رویکردهای انضباطی رفته و بر تقویت روابط مثبت در مدرسه، حمایت های بهداشتی و درگیری فعال خانواده ها تمرکز کنند. این پژوهش تاکید می کند که شناسایی زودهنگام الگوهای غیبت و ارائه حمایت های متناسب با نیازهای فردی دانش آموزان، کلید اصلی در کاهش نرخ غیبت و بهبود پیامدهای تحصیلی و اجتماعی آنان است. در نهایت، هماهنگی میان نهادهای آموزشی و اجتماعی برای مقابله با این معضل بدخیم ضروری به نظر می رسد تا از هدررفت سرمایه های انسانی در آینده پیشگیری شود.

کلیدواژه ها:

غیبت مزمن ، پیشرفت تحصیلی ، مهارت های اجتماعی-هیجانی ، عدالت آموزشی ، افت تحصیلی.