رابطه بین خودکارآمدی، انتظار و تعامل معلم در دانش آموزان ابتدائی شهرشیراز

توقع و تعامل معلمان با دانش آموزان فرآیندی خودکار و ناخواسته نیست، بلکه مستقیما با ساختار شخصیتی معلمان، از جمله «خودکارآمدی»، مرتبط است. هدف پژوهش حاضر، تعیین رابطه بین سطح خودکارآمدی با ابعاد «توقع»، «حمایت و هدایت»، «کنترل و جهت دهی» و «نابرابری» در تعامل معلم و دانش آموز بود. جامعه آماری این پژوهش شامل ۴۰۰ دانش آموز پایه پنجم (۱۷۰ دختر و ۲۳۰ پسر) در دو منطقه آموزشی شهر شیراز و همچنین ۴۰ معلم (۲۷ زن و ۱۳ مرد) از همان مناطق بود. داده ها از طریق پرسش نامه های «تعامل معلم» (ولز)، «توقع معلم: مطالعه رشد و توسعه تدریس» (بولاچ) و «خودکارآمدی معلم» (شوارسر) گردآوری شد. نتایج نشان داد که رابطه معنی داری بین خودکارآمدی متوسط با تعامل و بعد «کنترل و جهت دهی» وجود دارد. همچنین، توقع معلم توانست تا ۱۱ درصد از واریانس تعامل و ۲۳ درصد از واریانس حمایت و هدایت را به صورت مثبت تبیین کند و ۱ درصد از واریانس نابرابری را به صورت معنی دار منفی پیش بینی نماید. این مطالعه نشان داد که رابطه معنی داری بین خودکارآمدی معلم و تعامل با دانش آموزان وجود دارد و توقع معلم می تواند تعامل بین معلم و دانش آموز را پیش بینی کند.

کلیدواژه ها:

خودکارآمدی معلم ، توقع معلم ، تعامل با دانش آموزان