نقش معلمان در تعامل با سبک های فرزندپروری و پیامدهای آن بر رشد عاطفی و اجتماعی کودکان

این مقاله به بررسی نقش معلمان در تعامل با سبک های فرزندپروری و تاثیر این تعامل بر رشد عاطفی و اجتماعی کودکان می پردازد. هدف اصلی، تبیین چگونگی اثرگذاری متقابل خانواده و مدرسه و نقش تکمیلی معلمان در شکل دهی شخصیت کودکان است. این پژوهش با روش تحلیلی توصیفی و بر مبنای مطالعات کتابخانه ای و بررسی مقالات معتبر انجام شده و تلاش می کند نشان دهد که چگونه سبک های متفاوت فرزندپروری، از جمله مقتدرانه، مستبدانه، سهل گیرانه و بی تفاوت، پیامدهای مشخصی بر رفتارهای هیجانی و اجتماعی کودکان بر جای می گذارند و معلمان چگونه می توانند این پیامدها را تعدیل یا تقویت کنند. یافته ها بیانگر آن است که آگاهی معلمان از ویژگی های هر سبک و توانایی آنان در ایجاد ارتباط موثر با والدین، نقش تعیین کننده ای در بهبود سازگاری عاطفی و اجتماعی دانش آموزان دارد. همچنین مدرسه می تواند با بهره گیری از راهبردهای تربیتی هدفمند، کمبودهای ناشی از برخی سبک های والدگری را جبران کرده و زمینه ساز رشد سالم تر کودکان شود. در مجموع، نتایج پژوهش بر ضرورت تعامل فعالانه و هماهنگ میان خانه و مدرسه و ارتقای مهارت های حرفه ای معلمان در حوزه تربیت و ارتباط با والدین تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

سبک های فرزندپروری ، نقش معلم ، رشد عاطفی ، رشد اجتماعی ، تعامل خانه و مدرسه ، تربیت کودکان