همبستگی بین مهارت های فراشناختی و یادگیری خودراهبر

این پژوهش با هدف بررسی رابطه بین مهارت های فراشناختی و یادگیری خودراهبر در میان دانش آموزان دختر و پسر دبیرستان های متوسطه اول شهرستان نیشابور در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ انجام شده است. یادگیری خودراهبر به توانایی دانش آموزان در هدایت، مدیریت و ارزیابی فرآیند یادگیری خود اشاره دارد، در حالی که مهارت های فراشناختی شامل دانش و کنترل فرد بر فرآیندهای شناختی خود در طول یادگیری است. با توجه به اهمیت این دو مفهوم در موفقیت تحصیلی، این مطالعه به دنبال تبیین رابطه احتمالی میان آن ها در جامعه آماری مورد نظر است. روش تحقیق حاضر از نوع توصیفی-همبستگی است و ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه های استاندارد سنجش مهارت های فراشناختی (مانند پرسشنامه راهبردهای یادگیری فراشناختی [MSLQ] یا ابزاری مشابه) و مقیاس یادگیری خودراهبر خواهد بود. جامعه پژوهش شامل کلیه دانش آموزان مشغول به تحصیل در دبیرستان های متوسطه اول شهرستان نیشابور در سال تحصیلی مذکور است و نمونه ای معرف از این جامعه (با روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای) انتخاب خواهد شد. داده های جمع آوری شده با استفاده از نرم افزارهای آماری (مانند SPSS) و با به کارگیری شاخص های آماری توصیفی (میانگین، انحراف معیار) و استنباطی (ضریب همبستگی پیرسون یا اسپیرمن) تحلیل خواهند شد. انتظار می رود نتایج این پژوهش، وجود همبستگی مثبت و معنادار بین مهارت های فراشناختی و یادگیری خودراهبر را نشان دهد و بر اهمیت آموزش و تقویت این مهارت ها در دانش آموزان تاکید ورزد. یافته های این تحقیق می تواند مبنایی برای طراحی برنامه های آموزشی اثربخش و ارائه راهکارهای عملی به معلمان، اولیا و سیاست گذاران آموزشی در راستای ارتقای کیفیت یادگیری در دوره متوسطه اول شهرستان نیشابور باشد.