بررسی رویکردهای سنتی و نوین آموزش و تاثیرات آن بر فرآیند یاددهی در بین دانش آموزان

این پژوهش به بررسی تطبیقی عمیق و تحلیلی دو رویکرد اساسی در فرآیند آموزش و یادگیری، یعنی «یادگیری تجربی» (Experiential Learning) و «یادگیری نظری» (Theoretical Learning)، با تاکید ویژه بر مفهوم حیاتی «ماندگاری دانش» می پردازد. در نظام های آموزشی سنتی، به ویژه در بافتار کنونی آموزش رسمی کشور، حجم عظیمی از فرآیند یاددهی-یادگیری بر انتقال مستقیم اطلاعات و حفظیات تکیه دارد که غالبا منجر به کسب دانشی سطحی، شکننده و دارای قابلیت انتقال پایین می شود. در مقابل، یادگیری تجربی که ریشه در فلسفه عمل گرایی و دیدگاه های سازنده گرا دارد، دانش را محصول تعامل فعال فرد با محیط و تامل بر تجارب کسب شده می داند. هدف اصلی این مقاله، واکاوی این فرضیه است که دانش حاصل از تجربه مستقیم، به دلیل درگیری حسی، شناختی، عاطفی و ایجاد شبکه های معنایی غنی تر در حافظه بلندمدت، از ماندگاری بسیار بالاتری نسبت به دانش صرفا حفظ شده نظری برخوردار است.