هویت فرهنگی دانش آموز ، اهداف و ارزش های کلان نظام آموزشی

برنامه درسی رسمی، به عنوان بازتابی از اهداف و ارزش های کلان نظام آموزشی، نقشی محوری در شکل دهی به جهان بینی و هویت دانش آموزان ایفا می کند. با این حال، در بسیاری از نظام های آموزشی، به ویژه در زمینه آموزش عمومی در ایران، شکاف عمیقی میان جهان بینی رسمی مندرج در کتاب های درسی و جهان زیسته، تجارب فرهنگی، و هویت های محلی دانش آموزان مشاهده می شود. این شکاف نه تنها منجر به سطحی شدن یادگیری و عدم درونی سازی مفاهیم می شود، بلکه فرآیند هویت یابی دانش آموز را نیز مختل می سازد. هدف این مقاله تحلیلی-مفهومی، بررسی چگونگی بازنمایی یا غیبت فرهنگ، زبان، و تجربیات زیسته دانش آموزان در ساختار برنامه درسی رسمی و تبیین پیامدهای آن بر عدالت آموزشی و تعهد یادگیری است. با بهره گیری از چارچوب های نظری تلفیقی شامل سرمایه فرهنگی بوردیو، برنامه درسی پنهان، و نظریه هویت فرهنگی، این پژوهش استدلال می کند که تمرکز بیش از حد بر یک روایت فرهنگی مسلط و نادیده گرفتن تنوعات فرهنگی، منجر به ایجاد ساختارهای آموزشی ناعادلانه می شود که در آن دانش آموزانی که سرمایه فرهنگی شان با کدها و نمادهای برنامه درسی هم خوان نیست، در موقعیت ضعف قرار می گیرند.