نقش خودکارآمدی تحصیلی و سازگاری اجتماعی، آموزشی و عاطفی در پیش بینی اشتیاق تحصیلی دانش آموزان افغانی

اشتیاق تحصیلی یکی از متغیرهای بنیادی در تبیین کیفیت یادگیری، مشارکت فعال در فرایند آموزش و تداوم تلاش دانش آموزان در فعالیت های درسی به شمار می رود. هدف از پژوهش حاضر بررسی نقش خودکارآمدی تحصیلی و سازگاری اجتماعی، آموزشی و عاطفی در پیش بینی اشتیاق تحصیلی دانش آموزان افغانی بود. این پژوهش از نوع توصیفی همبستگی و بر پایه تحلیل رگرسیون چندمتغیری به روش همزمان انجام شد. جامعه آماری شامل دانش آموزان افغانی شهر دلیجان در سال تحصیلی ۱۳۹۹-۱۳۹۸ بود و ۱۰۶ نفر با روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. داده ها با استفاده از پرسشنامه خودکارآمدی تحصیلی صالحی، پرسشنامه اشتیاق تحصیلی شوفلی و همکاران، و پرسشنامه سازگاری دانش آموزان دبیرستانی سینها و سینگ گردآوری شد. یافته ها نشان داد که خودکارآمدی تحصیلی و سازگاری آموزشی پیش بینی کننده های معنادار اشتیاق تحصیلی هستند، در حالی که سازگاری اجتماعی و سازگاری عاطفی توان پیش بینی معناداری برای اشتیاق تحصیلی نداشتند. این نتایج بیانگر آن است که باور دانش آموز به توانایی های تحصیلی خود و نیز میزان انطباق او با الزامات آموزشی، نقش مهمی در برانگیختگی، مشارکت و پشتکار تحصیلی دارد. بنابراین، تقویت خودکارآمدی تحصیلی و بهبود سازگاری آموزشی می تواند به ارتقای اشتیاق تحصیلی در میان دانش آموزان افغانی کمک کند.

کلیدواژه ها:

اشتیاق تحصیلی ، خودکارآمدی تحصیلی ، سازگاری آموزشی ، سازگاری اجتماعی ، سازگاری عاطفی