یک رویکرد پژوهشی–کاربردی برای انتخاب و به کارگیری روش های صوری در مهندسی نرم افزار

با گسترش سیستم های نرم افزاری پیچیده و افزایش کاربرد آن ها در حوزه های حساس و حیاتی، تضمین صحت و قابلیت اعتماد نرم افزار به یکی از چالش های اساسی مهندسی نرم افزار تبدیل شده است. روش های صوری با تکیه بر منطق ریاضی و زبان های رسمی، ابزارهایی قدرتمند برای مشخصه سازی دقیق، تحلیل نظام مند و صحت سنجی رفتار سیستم های نرم افزاری فراهم می کنند. با وجود مزایای قابل توجه، انتخاب و به کارگیری مناسب این روش ها در پروژه های واقعی نرم افزاری همچنان با ابهام و چالش همراه است و اغلب به صورت موردی یا صرفا نظری انجام می شود.در این پژوهش، یک رویکرد پژوهشی–کاربردی برای انتخاب و به کارگیری روش های صوری در مهندسی نرم افزار ارائه می شود. رویکرد پیشنهادی مبتنی بر یک چارچوب تحلیلی است که روش های صوری را بر اساس نوع سیستم نرم افزاری، سطح بحرانی بودن و مرحله چرخه حیات نرم افزار دسته بندی می کند. به منظور ارزیابی کاربردپذیری چارچوب، یک سناریوی مفهومی از یک سیستم نرم افزاری حیاتی مورد تحلیل قرار گرفته است. نتایج نشان می دهد که استفاده هدفمند و ترکیبی از روش های صوری می تواند نقش موثری در کاهش خطاهای بحرانی و افزایش کیفیت و قابلیت اعتماد نرم افزار ایفا کند.

کلیدواژه ها:

مهندسی نرم افزار ، روش های صوری ، بررسی مدل ، صحت سنجی نرم افزار ، قابلیت اعتماد