تاثیر تمرینات شناختی-حرکتی مبتنی بر واقعیت مجازی بر عملکرد تصمیم گیری و پاس دهی بازیکنان نوجوان فوتبال: یک مطالعه نیمه تجربی با گروه کنترل

هدف این مطالعه، بررسی تاثیر برنامه تمرینی ترکیبی شناختی-حرکتی در محیط واقعیت مجازی بر بهبود رفتار اسکن دیداری، تصمیم گیری و عملکرد پاس دهی بازیکنان نوجوان فوتبال بود. در این مطالعه نیمه تجربی، ۳۰ بازیکن نوجوان (سن: ۱۵±۱/۲ سال) به صورت تصادفی در دو گروه تجربی (۱۵ نفر) و کنترل (۱۵ نفر) قرار گرفتند. گروه تجربی به مدت ۶ هفته، هر هفته ۳ جلسه ۳۰ دقیقه ای، تحت تمرینات واقعیت مجازی طراحی شده برای بهبود ادراک فضایی و زمان بندی پاس قرار گرفتند. گروه کنترل تنها در تمرینات عادی تیم شرکت داشتند. ارزیابی ها پیش و پس از مداخله با استفاده از آزمون های سنجش دقت پاس، زمان تصمیم گیری و نرخ موفقیت پاس در شرایط شبیه سازی شده انجام شد. داده ها با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس (ANCOVA) تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که گروه تجربی بهبود معناداری در دقت پاس (۰/۰۵>P)، کاهش زمان تصمیم گیری (۰/۰۱>P) و افزایش نرخ موفقیت پاس در شرایط پیچیده (۰/۰۵>P) نسبت به گروه کنترل داشت. این نتایج نشان می دهد که تمرینات واقعیت مجازی می تواند به عنوان یک روش مکمل موثر در بهبود مهارت های شناختی-حرکتی بازیکنان نوجوان فوتبال به کار رود.

کلیدواژه ها:

واقعیت مجازی ، تمرین شناختی-حرکتی ، فوتبال نوجوان ، تصمیم گیری ، پاس دهی