تاثیر آموزش پردازش هیجان مدار بر کاهش پریشانی روانشناختی دانش آموزان دارای اختلال رفتار حرکتی

هدف تحقیق تاثیر آموزش پردازش هیجان مدار بر کاهش پریشانی روانشناختی و استرس تحصیلی در دانش آموزان دارای اختلال یادگیری خواندن بود . روش تحقیق شبه آزمایشی از نوع پیش آزمون پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان با نیازهای ویژه متوسطه اول شهر خرم آباد که از بین آنها ۳۲ نفر ( ۱۵ نفر گروه شاهد و ۱۵ نفر به عنوان گروه آزمایش) به روش تصادفی ساده انتخاب شد. داده ها از طریق پرسشنامه پیش از مداخله و پس از مداخله گردآوری شد. ابزار گردآوری اطلاعات پرسشنامه پریشانی روانی توسط کسلر(۱۹۹۲) و پرسشنامه استرس تحصیلی آنگ و هوان(۲۰۰۶) بود. داده ها با استفاده از نرم افزار اس پی اس اس تحلیل شد نتایج آزمون T نشان داد آموزش پردازش هیجان با فرض برابری واریانس ها بر کاهش پریشانی روانشناختی در پس آزمون( ۷۱۸/۲۴) و اختلاف میانگین (۸۷۵/۳۴) دانش آموزان دارای اختلال یادگیری خواندن در پس آزمون( ۴۲۲/۱۸) وبا اختلاف میانگین (۵۰۰/۵۶) تاثیر معناداری( ۰۰۱/۰=sig ) داشته است همچنین نتایج تحلیل واریانس چند متغیره نشان داد با توجه به اثر لامبدا ویلکس (۱۰۷/۵۲۸=F ، ۰۰۱/۰=p )، میزان مداخله آموزش پردازش هیجان مدار بر کاهش پریشانی روانشناختی و استرس تحصیلی دانش آموزان معنادار است و ضریب تاثیر ۹۸۷/۰ نشان داد که تفاوت بین دو گروه نتیجه مداخله آزمایشی است. نتیجه گیری این که با آموزش پردازش هیجان مدار می توان میزان پریشانی روانشناختی دانش آموزان دارای اختلال خواندن با نیازهای ویژه متوسطه اول ابتدایی را کاهش داد.

کلیدواژه ها:

آموزش پردازش هیجان مدار ، پریشانی روانشناختی ، اختلال رفتار حرکتی ، دانش امزان با نیازهای ویژه