شناسایی چالش ها و فرصت های مربیگری ورزشی آنلاین زنان در ایران با استفاده از روش نظریه داده بنیان گلیزر

مربیگری ورزشی آنلاین، شامل کلاس های فیتنس، بدنسازی، یوگا و تناسب اندام که از طریق پلتفرم های دیجیتال مانند اینستاگرام، تلگرام و اپلیکیشن های مجازی برگزار می شود، در سال های اخیر به ویژه پس از همه گیری جهانی COVID-۱۹ و محدودیت های اجتماعی ناشی از آن، رشد چشمگیری یافته است. این تحول دیجیتال به ویژه در میان زنان ایرانی اهمیت ویژه ای پیدا کرده است، چرا که امکان فعالیت ورزشی و مربیگری را در محیطی امن و خصوصی فراهم می آورد. زنان مربی با استفاده از این بسترها می توانند از خانه فعالیت کنند، به مخاطبان گسترده تری دسترسی پیدا نمایند و علاوه بر ارتقای سلامت، درآمدزایی قابل قبولی نیز داشته باشند. این شیوه نوین مربیگری ورزشی فرصت های متعددی را در اختیار بانوان قرار می دهد که در گذشته به دلیل محدودیت های اجتماعی، فرهنگی و ساختاری، دسترسی به آن ها محدود بود. با این حال، فعالیت در حوزه مربیگری ورزشی آنلاین با چالش های متعددی نیز همراه است. از جمله مهم ترین موانع پیش روی این زنان می توان به محدودیت های فرهنگی اشاره کرد که شامل رعایت قواعد عرفی جامعه، مواجهه با کلیشه های جنسیتی و ترس از گزارش شدن یا فیلتر شدن محتوا است. از سوی دیگر، محدودیت های قانونی و ساختاری نیز مشکلاتی مانند فیلترینگ اینترنت، اختلالات فنی، و نبود زیرساخت های مناسب را به وجود آورده است. این مسائل باعث شده اند که فعالیت مربیان ورزشی آنلاین به رغم پتانسیل های بالای خود، با پیچیدگی های فراوانی همراه باشد. بنابراین، درک دقیق این چالش ها و فرصت ها از اهمیت بالایی برخوردار است تا بتوان راهکارهای موثری برای ارتقای این حوزه ارائه داد. این پژوهش کیفی با تکیه بر روش نظریه داده بنیان گلیزر، به بررسی عمیق چالش ها و فرصت های مربیگری ورزشی آنلاین زنان در ایران پرداخته است. در این مطالعه، ۲۵ مصاحبه نیمه ساختاریافته با ۱۵ مربی زن فعال در حوزه فیتنس و بدنسازی، ۷ مخاطب و ۳ کارشناس مرتبط انجام شده است. این مصاحبه ها با هدف استخراج داده های غنی و عمیق درباره تجربه های واقعی فعالان این حوزه به کار گرفته شدند. داده های جمع آوری شده با استفاده از فرایندهای کدگذاری باز، محوری و انتخابی به تحلیل درآمدند تا بتوانند ساختارهای معنایی و مفهومی پدیدار شده در زمینه مربیگری ورزشی آنلاین زنان را به طور جامع و دقیق بازنمایی کنند. نتایج تحلیل داده ها نشان داد که دسته بندی محوری «توانمندسازی دیجیتال زنان از طریق مربیگری ورزشی آنلاین در چارچوب محدودیت های فرهنگی و ساختاری ایران» به عنوان هسته مرکزی این پژوهش ظاهر شد. این مفهوم بیانگر آن است که مربیان زن با وجود مواجهه با محدودیت های گوناگون، توانسته اند از ظرفیت های فضای دیجیتال بهره برداری کنند و به نوعی این محدودیت ها را تبدیل به فرصت نمایند. به عبارت دیگر، مربیان با استفاده از استراتژی های نوآورانه و خلاقانه توانسته اند مرزهای سنتی را شکسته و زمینه ای برای رشد فردی و اجتماعی خود و مخاطبانشان فراهم آورند.