نادیده های ارزشیابی کیفی-توصیفی از نگاه معلمان ابتدایی

ارزشیابی کیفی-توصیفی به عنوان یکی از تحول آفرین ترین رویکردهای ارزشیابی در نظام آموزش ابتدایی ایران، از اواخر دهه ۱۳۸۰ به طور رسمی جایگزین ارزشیابی کمی (نمره محور) شد. هدف اصلی این رویکرد، تغییر نگاه از کمیت به کیفیت یادگیری، تقویت اعتمادبه نفس، کاهش استرس امتحانات و فراهم کردن بازخوردهای توصیفی برای بهبود فرآیند یاددهی-یادگیری است. با وجود مزایای نظری و مستندات علمی متعدد، پس از نزدیک به دو دهه اجرا، همچنان چالش ها، موانع و «نادیده هایی» در این نظام ارزشیابی وجود دارد که معلمان ابتدایی به عنوان مجریان اصلی، روزانه با آنها دست وپنجه نرم می کنند. این مقاله با رویکرد کیفی و با تمرکز بر تجربه ی زیسته معلمان ابتدایی، به کشف نادیده های ارزشیابی کیفی-توصیفی می پردازد. نتایج نشان می دهد که مهم ترین نادیده ها عبارتند از: حجم بالای کار و فشار روانی ناشی از نوشتن گزارش های توصیفی برای هر دانش آموز، ضعف در آموزش های ضمن خدمت، ناهماهنگی انتظارات خانواده ها با فلسفه ارزشیابی توصیفی، نبود ابزارهای استاندارد و دیجیتال کارآمد، و نقش کمرنگ هوش مصنوعی در تسهیل این فرآیند. مقاله در پایان راهکارهایی از جمله توانمندسازی معلمان، بهره گیری از سامانه های هوشمند، بازطراحی کارپوشه ها و تغییر نگرش والدین ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

ارزشیابی کیفی-توصیفی ، معلمان ابتدایی ، نادیده های اجرایی ، هوش مصنوعی در آموزش ، بازخورد توصیفی ، کارپوشه الکترونیکی.