پیش بینی میزان خشونت های خانگی بر اساس طرحواره بی اعتمادی باتوجه به نقش میانجی سلامت روان در مراجعان پزشکی قانونی یاسوج

پژوهش حاضر با هدف پیش بینی میزان خشونت های خانگی بر اساس طرحواره بی اعتمادی با توجه به نقش میانجی سلامت روان در مراجعان پزشکی قانونی شهر یاسوج انجام شد. این مطالعه از نوع کاربردی و توصیفی–همبستگی بوده و از نظر ماهیت، کمی است. جامعه آماری پژوهش شامل تمامی زنان مراجعه کننده به پزشکی قانونی یاسوج به علت خشونت خانگی بود و نمونه ای ۱۷۸ نفری با روش تمام شماری و آسان انتخاب شد. ابزارهای مورد استفاده شامل پرسشنامه خشونت خانگی تبریزی و همکاران (۱۳۹۱)، پرسشنامه طرحواره های ناسازگار اولیه یانگ (YSQ-S; ۲۰۰۵) برای سنجش طرحواره بی اعتمادی و پرسشنامه سلامت عمومی گلدبرگ (۱۹۷۲، نسخه ۲۸ سوالی) بودند. داده ها با استفاده از نرم افزارهای SPSS نسخه ۲۵ و PLS نسخه ۳ تحلیل شدند. نتایج نشان داد که تمامی متغیرها نرمال بوده و روابط مثبت و معناداری بین مولفه های خشونت خانگی، سلامت روان و طرحواره بی اعتمادی وجود دارد. تحلیل مسیر و مدل یابی معادلات ساختاری با روش بوت استروپ نشان داد که مسیر طرحواره بی اعتمادی  سلامت روان  میزان خشونت معنادار است (β = ۰.۱۸۰، t = ۵.۰۰۹، p < ۰.۰۱)، که حاکی از نقش میانجی سلامت روان در تقویت اثر غیرمستقیم طرحواره بی اعتمادی بر خشونت خانگی است. این یافته ها اهمیت مداخلات روان شناختی هدفمند، به ویژه طرحواره درمانی و آموزش مهارت های مقابله ای برای بهبود سلامت روان و کاهش خشونت خانگی را برجسته می سازند.

کلیدواژه ها:

خشونت های خانگی ، طرحواره بی اعتمادی ، سلامت روان ، مراجعان پزشکی قانونی