اثر بخشی خانواده درمانی انسان گرایانه بر کاهش تعارضات زناشویی

هدف این پژوهش بررسی اثر خانواده درمانی انسان گرایانه بر کاهش تعارضات زناشویی بود. پژوهش به صورت شبه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون و گروه کنترل انجام شد. جامعه آماری شامل زوجین متاهل با حداقل یک سال زندگی مشترک بود که نمونه گیری به روش هدفمند انجام گرفت. داده ها با استفاده از پرسشنامه تعارضات زناشویی و پرسشنامه سبک های ارتباطی جمع آوری شد و با نرم افزار SPSS تحلیل گردید. نتایج نشان داد که خانواده درمانی انسان گرایانه موجب کاهش معنادار تعارضات زناشویی و بهبود ابعاد ارتباط، حل مسئله و ابراز احساسات شد. همچنین، ویژگی های شخصیتی و سبک های ارتباطی زوجین نقش تعدیلی در اثر بخشی درمان داشتند. یافته ها اهمیت استفاده از خانواده درمانی انسان گرایانه را در بهبود روابط زناشویی و ارتقای رضایت زوجین تایید می کند.

کلیدواژه ها:

خانواده درمانی انسان گرایانه ، تعارض زناشویی ، رضایت زناشویی ، همدلی ، ارتباط موثر