سنتز پژوهشی مدل های مفهوم سازی موردی در مشاوره: از رویکردهای کلاسیک تا چارچوب های یکپارچه معاصر

روانشناسی مثبت نگر به عنوان رویکردی نوین در علوم تربیتی، با تمرکز بر نقاط قوت، بهزیستی روانشناختی و شادی اصیل، در سال های اخیر وارد فضای آموزش شده است. پژوهش های جهانی نشان داده اند که مداخلات مبتنی بر این رویکرد می توانند به طور همزمان هم سلامت روان و هم عملکرد تحصیلی دانش آموزان را ارتقا دهند .این اثربخشی در حوزه های تخصصی مانند آموزش زبان ، آموزش عالی و توسعه حرفه ای معلمان نیز تایید شده است. با این حال، بسیاری از این کاربردها در بافت های فرهنگی غربی شکل گرفته اند و چالش هایی درباره فردگرایی، سطحی نگری و ناسازگاری فرهنگی مطرح شده است. در مقابل، برخی فرهنگ ها — از جمله فرهنگ های اسلامی — با مفاهیمی مانند مهربانی، صبر و سپاسگزاری، هم خوانی ذاتی با اصول این رویکرد دارند . این مقاله با روش مروری کتابخانه ای، به تحلیل نظام مند یافته های بین المللی و شناسایی الزامات بومی سازی روانشناسی مثبت نگر در نظام آموزشی ایران پرداخته است. یافته ها نشان می دهد که کاربست موفق این رویکرد مستلزم تلفیق آن با ارزش های فرهنگی، حمایت ساختاری و طراحی مداخلات بلندمدت و مشارکتی است.

کلیدواژه ها:

روانشناسی مثبت نگر ، بهزیستی روانشناختی ، آموزش ، بومی سازی ، مداخلات آموزشی ، شادی اصیل