تاثیر سازه های روان شناسی مثبت گرا و خودتنظیمی یادگیری بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان: چارچوب نظری و پیشنهادات آموزشی

این پژوهش با هدف بررسی رابطه سازه های روان شناسی مثبت گرا (PERMA)، مهارت های خودتنظیمی یادگیری (SRL) و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان، با رویکرد مخلوط (طرح توصیفی–همبستگی همراه با بخش کیفی تکمیلی) طراحی شد. در بخش کمی، نمونه پژوهش شامل ۳۵۰ دانش آموز دوره دبیرستان انتخاب شد و از پرسشنامه های استاندارد برای سنجش ابعاد PERMA، مهارت های خودتنظیمی و شاخص پیشرفت تحصیلی استفاده گردید. در مرحله کیفی، ۱۵–۲۰ مصاحبه نیمه ساختاریافته برای تعمیق یافته های کمی انجام شد. تحلیل های آماری شامل آمار توصیفی، تحلیل عاملی تاییدی، آزمون های همبستگی و رگرسیون چندمتغیری، آزمون میانجی گری با بوت استرپ و در صورت لزوم مدل یابی معادلات ساختاری بود؛ تحلیل کیفی به صورت تماتیک انجام شد. نتایج نشان داد که ابعاد PERMA و مهارت های خودتنظیمی ارتباطی مثبت و معنادار با پیشرفت تحصیلی دارند؛ علاوه بر آن، خودتنظیمی یادگیری نقش میانجی جزئی میان PERMA و پیشرفت تحصیلی را ایفا نمود. یافته های کیفی مکانیزم های احتمالی این میانجی گری را شامل افزایش انگیزش درونی، توانمندسازی در برنامه ریزی و بازخوردپذیری تایید و تبیین کردند. این پژوهش سهم علمی خود را در ارائه چارچوب نظری یکپارچه (ادغام روان شناسی مثبت گرا، خودتعیینی و خودتنظیمی) و پیشنهاد طراحی مداخلات ترکیبی رفاهی–مهارتی برای ارتقای عملکرد تحصیلی نشان می دهد. نتایج کاربردی برای طراحی برنامه های درسی، آموزش معلمان و سیاست گذاری آموزشی ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

روان شناسی مثبت گرا ، خودتنظیمی یادگیری ، پیشرفت تحصیلی ، میانجی گری ، مداخلات آموزشی ، پژوهش ترکیبی.