نقش خوش بینی و امید در پیش بینی شادکامی و هیجانات مثبت در معلمان

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش خوش بینی و امید در پیش بینی شادکامی و هیجانات مثبت معلمان دوره متوسطه انجام شده است. روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی است. جامعه آماری شامل کلیه معلمان دوره متوسطه دوم مدارس دولتی در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲ است که از طریق نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای، ۲۸۰ نفر از ۱۰ استان کشور انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه های خوش بینی زندگی (LOT-R )، امید اسنایدر، شادکامی آکسفورد (OHI ) و مقیاس عاطفه مثبت و منفی (PANAS ) می باشد. داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه به روش گام به گام تحلیل شدند.یافته ها نشان داد که بین خوش بینی و امید با شادکامی و عاطفه مثبت رابطه مثبت و معناداری وجود دارد (۰۱/۰>p). نتایج رگرسیون نشان داد که ترکیب این دو متغیر ۵۲ درصد از واریانس شادکامی و ۴۵ درصد از واریانس عاطفه مثبت را پیش بینی می کند. همچنین، سهم امید در پیش بینی هر دو متغیر ملاک، به طور معناداری بیش از خوش بینی بود. بر اساس یافته ها می توان نتیجه گرفت که امید، به عنوان یک سازه فعال و عاملیت بخش، پیش بین کننده قوی تری برای هیجانات مثبت معلمان است. پرورش این ظرفیت روان شناختی از طریق مداخلات آموزشی و تغییر فرهنگ سازمانی در مدارس پیشنهاد می شود.

کلیدواژه ها:

خوش بینی ، امید ، شادکامی ، هیجانات مثبت ، معلمان ، روانشناسی مثبت نگر