بررسی رابطه هدف گذاری در زندگی و خودتنظیمی با تاب آوری روان شناختی در ورزشکاران

هدف پژوهش حاضر تبیین رابطه هدف گذاری در زندگی و خودتنظیمی با تاب آوری روان شناختی در ورزشکاران با رویکرد روان شناسی مثبت نگر است. تاب آوری به عنوان یک فرآیند پویا، نقش اساسی در حفظ عملکرد پایدار و سازگاری با فشارهای رقابتی در ورزشکاران ایفا می کند. این پژوهش با استفاده از روش مطالعه توصیفی–همبستگی و بر اساس بررسی نظام مند مطالعات داخلی و خارجی، تلاش کرده است سازوکارهای شناختی و انگیزشی مرتبط با تاب آوری را در قالب یک مدل مفهومی یکپارچه مورد تحلیل قرار دهد. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه های استاندارد «مقیاس معنا در زندگی» ، «پرسشنامه خودتنظیمی بوفارد» و «مقیاس تاب آوری کونور-دیویدسون» بودند که روایی و پایایی آن ها تایید شد. داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون، مدل سازی معادلات ساختاری و آزمون های t مستقل و ANOVA در نرم افزارهای SPSS و AMOS تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که هدف گذاری معنادار در زندگی با ایجاد جهت گیری ذهنی و انگیزش پایدار، زمینه تقویت تاب آوری را فراهم می کند؛ همچنین مهارت های خودتنظیمی به عنوان عاملی اجرایی، فرآیند مقابله موثر با چالش ها را هدایت کرده و نقش میانجی در ارتباط بین هدف گذاری و تاب آوری ایفا می کند. مرور پیشینه پژوهش نشان می دهد که ورزشکاران دارای اهداف روشن تر، راهبردهای تنظیم هیجان کارآمدتر و توانایی بالاتر در کنترل شناختی، در مواجهه با فشارهای رقابتی تاب آوری بیشتری از خود بروز می دهند.

کلیدواژه ها:

هدف گذاری در زندگی ، خودتنظیمی ، تاب آوری روان شناختی ، ورزشکاران ، روانشناسی مثبت نگر.