بررسی ویژگی ها و رفتار های افراد با خصائص خودشیفته در روابط نزدیک

اختلال شخصیت خودشیفته با الگوهای ناسازگار، خودبزرگ بینی، نیاز به تحسین و ضعف همدلی باعث آسیب جدی در روابط، سلامت روان و کارکرد اجتماعی فرد می شود و حتی رگه های خفیف آن نیز روابط عاطفی و عملکرد فردی را مختل می کند. از آنجا که ارتباط موثر اساس روابط انسانی است، شناخت خودشیفتگی و پیامدهای آن به افراد کمک می کند مشکلات رفتاری و ارتباطی خود را در روابط نزدیک تشخیص داده و برای اصلاح آن اقدام کنند. در این پژوهش مروری کیفی، با جست وجو در پایگاه های علمی و انتخاب مقالات مرتبط با خودشیفتگی و روابط عاطفی، داده ها شامل مضامین، یافته های کلیدی و روش های تحقیق استخراج شد و سپس به صورت نظام مند تحلیل گردید تا الگوها و ویژگی های مشترک افراد خودشیفته در روابط عاطفی نزدیک شناسایی شود. بررسی مطالعات نشان می دهد که افراد خودشیفته دارای الگویی پایدار از بزرگ منشی، نیاز افراطی به تحسین، احساس محق بودن، استثمارگری، ضعف همدلی، حسادت، تمایل شدید به دیده شدن و تحقیر دیگران اند و این الگو در سبک تربیتی، ارزش های فردی، تنظیم هیجان و ادراک آنان از خود و دیگران ریشه دارد. همچنین پژوهش ها نشان می دهد خودشیفته ها رفتارهای خودشیفتگی را آگاهانه، هدفمند و حتی مفید ارزیابی می کنند و عوامل ارزشی، محیط رشدی و ویژگی های شخصیتی می توانند در شدت، شکل گیری و پیامدهای بین فردی و عاطفی این خصائص نقش تعیین کننده داشته باشند. یافته های پژوهش نشان می دهد افراد دارای خصائص خودشیفته با بزرگ نمایی توانایی ها، نیاز افراطی به تحسین، احساس محق بودن و فقدان همدلی، روابط عاطفی را دچار تنش، سردی و الگوهای سلطه جویانه می کنند. همچنین نتایج حاکی از آن است که افزایش آگاهی، تقویت مرزهای روانی، استفاده از مهارت های ارتباطی و بهره گیری از حمایت تخصصی برای مدیریت رابطه و حفظ سلامت روانی ضروری است.

کلیدواژه ها:

خودشیفتگی ، روابط عاطفی ، همدلی