تاثیر خانواده برالگوهای دلبستگی کودکان

هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر خانواده بر الگوهای دلبستگی کودکان است. دلبستگی به عنوان یکی از اساسی ترین بنیان های رشد عاطفی و اجتماعی، به شدت تحت تاثیر کیفیت تعاملات والد–کودک و شیوه های تربیتی والدین قرار دارد. در این مطالعه، به بررسی رابطه میان عملکرد خانواده های کارامد و ناکارامد با انواع الگوهای دلبستگی ایمن، اجتنابی و دوسوگرا پرداخته شد. یافته ها نشان داد در خانواده ناکارامد، مهارتهای ارتباطی ضعیفی نمایان است طوری که والدین قادر به تامین نیازهای تکاملی اعضا نیستند و در مقابله با فشارهایی مثل تغییرات ناشی از مراحل تکاملی خانواده، مرزهای بین اعضا نامشخص است و لذا حمایت و همکاری بین اعضا رخ نمی دهد.این خانواده ها با تنش ،بی ثباتی یا بی توجهی زمینه مشکلات عاطفی و رفتاری و ایجاد الگوی دوسوگرا و اجتنابی را فراهم می کنند. در صورتی که در خانواده های کارآمد مهارتهای ارتباطی قوی و سالمی حاکم است و با ایجاد محیطی امن، حمایتی، منظم و صمیمی، کودک را به فردی مستقل متعادل و مسوولیت پذیر تبدیل می کند و زمینه ساز تشکیل الگوی دلبستگی امن می شود. نتایج این پژوهش بر اهمیت نقش فعال و آگاهانه خانواده در ایجاد محیطی حمایتگرانه و سازنده برای رشد هیجانی کودک تاکید می کند و می تواند در مداخلات آموزشی، برنامه های والدگری و سیاست گذاری های مرتبط با سلامت روان کودکان مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

خانواده ، کارامد ، ناکارامد ، الگوی دلبستگی