بررسی رابطه بین خودتنظیمی و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان

این تحقیق به بررسی رابطه بین خودتنظیمی و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان پرداخته است. هدف اصلی پژوهش تحلیل تاثیر انواع خودتنظیمی، شامل خودتنظیمی بیرونی (حمایت های محیطی و اجتماعی نظیر معلمان و والدین)، یادگیری خودتنظیمی (مسئولیت پذیری در فرآیند یادگیری خود) و فرآیندهای خودتنظیمی (مهارت هایی مانند تنظیم اهداف، مدیریت زمان، و خودارزیابی) بر عملکرد تحصیلی است. این تحقیق با استفاده از روش توصیفی-همبستگی و جمع آوری داده ها از طریق پرسشنامه ها و مقیاس های استاندارد انجام شده است.نتایج تحقیق نشان داد که خودتنظیمی درونی و فرآیندهای خودتنظیمی تاثیر قابل توجهی بر پیشرفت تحصیلی دارند. دانش آموزانی که توانسته اند مهارت های خودتنظیمی مانند تنظیم اهداف و خودارزیابی را به طور موثر اعمال کنند، عملکرد تحصیلی بهتری نسبت به دیگران داشته اند. این یافته ها با مطالعات پیشین که خودتنظیمی را به عنوان عامل مهم در موفقیت تحصیلی معرفی کرده اند، همخوانی دارد.علاوه بر این، خودتنظیمی بیرونی نیز تاثیر مثبت بر پیشرفت تحصیلی داشت، اما اثر آن در مقایسه با خودتنظیمی درونی کمتر بود. این نشان می دهد که حمایت های محیطی به تنهایی کافی نیستند و باید همراه با آموزش و تقویت خودتنظیمی درونی در دانش آموزان صورت گیرد.این تحقیق پیشنهاد می کند که مدارس باید برنامه های آموزشی ویژه ای برای تقویت مهارت های خودتنظیمی در دانش آموزان طراحی کنند. این برنامه ها باید بر تنظیم اهداف، خودارزیابی و مدیریت زمان تمرکز داشته باشند. همچنین، همکاری با والدین و معلمان به منظور تقویت حمایت های بیرونی در فرآیند یادگیری ضروری است.

کلیدواژه ها:

خودتنظیمی ، پیشرفت تحصیلی ، یادگیری خودتنظیمی ، خودتنظیمی بیرونی ، فرآیندهای خودتنظیمی