نقش امید و خوش بینی در بهبود عملکرد تحصیلی دانش آموزان با اختلالات یادگیری

دانش آموزان دارای اختلال یادگیری علاوه بر چالش های شناختی، اغلب با مشکلات انگیزشی و هیجانی مواجه اند که عملکرد تحصیلی آنان را تحت تاثیر قرار می دهد. امید و خوش بینی به عنوان مولفه های روان شناسی مثبت، می توانند نقش مهمی در ارتقای انگیزش و موفقیت تحصیلی ایفا کنند. هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر امید و خوش بینی بر عملکرد تحصیلی دانش آموزان دارای اختلال یادگیری با تاکید بر نقش میانجی خودکارآمدی بود. پژوهش حاضر از نوع توصیفی–همبستگی با رویکرد مدل یابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری شامل دانش آموزان دارای اختلال یادگیری مقطع متوسطه بود که ۱۰۰ نفر به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند. ابزارهای مورد استفاده شامل مقیاس امید تحصیلی، پرسشنامه خوش بینی، مقیاس خودکارآمدی تحصیلی و نمرات عملکرد تحصیلی بود. داده ها با آزمون همبستگی پیرسون، رگرسیون چندگانه و تحلیل مسیر در نرم افزار AMOS تحلیل شدند. نتایج نشان داد امید تحصیلی اثر مستقیم و معناداری بر عملکرد تحصیلی دارد (p < ۰.۰۵). خوش بینی اثر مستقیم قابل توجهی نداشت، اما از طریق افزایش خودکارآمدی، اثر غیرمستقیم معناداری بر عملکرد تحصیلی نشان داد(p < ۰.۰۱) . خودکارآمدی به عنوان یک میانجی قوی، ۴۰٪ از واریانس عملکرد تحصیلی را تبیین کرد. مدل نهایی ۵۲٪ از واریانس عملکرد تحصیلی را توضیح داد. یافته ها نشان می دهد امید و خوش بینی می توانند از طریق افزایش خودکارآمدی، نقش قابل توجهی در ارتقای عملکرد تحصیلی دانش آموزان با اختلال یادگیری ایفا کنند. این نتایج اهمیت طراحی مداخلات چندسطحی برای تقویت امید، خوش بینی و باور به توانایی ها را برجسته می سازد. همچنین، مطالعات آینده پیشنهاد می شود با طرح های طولی و مداخلاتی انجام شوند تا روابط علت ومعلولی دقیق تر بررسی گردد.

کلیدواژه ها:

اختلالات یادگیری ، امید ، خوش بینی ، عملکرد تحصیلی