تاثیر آموزش قدردانی و مهربانی بر جو مدرسه و تعاملات اجتماعی دانش آموزان

هدف از پژوهش حاضر، بررسی تاثیر آموزش قدردانی و مهربانی بر جو مدرسه و تعاملات اجتماعی دانش آموزان است. امروزه مدارس تنها محل انتقال دانش نیستند، بلکه محیطی برای رشد هیجانی، اجتماعی و اخلاقی دانش آموزان به شمار می آیند. در سال های اخیر، کاهش صمیمیت، احترام و همدلی در میان دانش آموزان، یکی از دغدغه های اصلی نظام آموزشی بوده است. بر این اساس، روان شناسی مثبت نگر با تاکید بر پرورش هیجانات مثبت مانند سپاسگزاری و مهربانی، راهکار موثری برای ایجاد محیطی سالم تر و انسانی تر در مدارس ارائه می دهد.پژوهش حاضر از نوع نیمه تجربی با طرح پیش آزمون – پس آزمون و گروه کنترل است. جامعه آماری شامل دانش آموزان پایه ششم ابتدایی شهر سمنان در سال تحصیلی ۱۴۰۵–۱۴۰۴ بود که از میان آن ها ۴۰نفر به صورت انتخابی انتخاب و در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند. گروه آزمایش در یک برنامه آموزشی هشت جلسه ای شرکت کرد که هدف آن تقویت رفتارهای قدردانی و مهربانی از طریق تمرین های عملی، گفت وگوهای گروهی و فعالیت های مشارکتی بود.داده ها با استفاده از پرسشنامه جو مدرسه، مقیاس قدردانی و مقیاس مهربانی گردآوری و با آزمون t و تحلیل کوواریانس مورد بررسی قرار گرفتند.نتایج نشان داد که آموزش قدردانی و مهربانی به طور معناداری موجب افزایش جو مثبت مدرسه، بهبود روابط میان فردی، رشد همدلی و کاهش تعارضات کلاسی شد (p < ۰.۰۵). یافته ها با پژوهش های پیشین در زمینه روان شناسی مثبت نگر هم راستا بود و اهمیت آموزش هیجانات مثبت در محیط های آموزشی را تایید کرد. در نتیجه، می توان گفت که نهادینه سازی فرهنگ قدردانی و مهربانی در مدارس، راهکاری موثر برای ارتقای سلامت روان، بهبود ارتباطات اجتماعی و ایجاد محیطی شادتر و انسانی تر برای یادگیری است.

کلیدواژه ها:

روان شناسی مثبت نگر ، قدردانی ، مهربانی ، جو مدرسه ، تعاملات اجتماعی ، دانش آموزان.