نقش روان شناسی مثبت در پیشگیری از خودکشی: مروری بر سازه های معنا در زندگی، امید، تاب آوری و دلایل برای زندگی

خودکشی یک معضل جدی سلامت عمومی در سراسر جهان است و رویکردهای سنتی پیشگیری،عمدتا بر شناسایی و درمان عوامل خطرپزشکی متمرکز بوده اند. در دو دهه اخیر، روانشناسی مثبت نگر با ارائه چارچوبی مبتنی بر قوت ها و منابع درونی، پارادایم جدیدی در پیشگیری از خودکشی ایجاد کرده است. هدف این مقاله مروری، بررسی نظام مند نقش عوامل محافظتی مثبت نگر، با تمرکز بر چهار سازه کلیدی معنا در زندگی، امید، تاب آوری و دلایل برای زندگی در کاهش آسیب پذیری نسبت به افکار و رفتارهای خودکشی است. روش پژوهش حاضر، مروری کتابخانه ای با تحلیل محتوای کیفی مطالعات منتشرشده در بازه ۱۳۹۵ تا ۱۴۰۲ (۲۰۱۶ تا ۲۰۲۳) است. یافته ها به وضوح نشان می دهند که این چهار سازه، به طور مستقل و در تعامل با یکدیگر، به عنوان سپری در برابر یاس و درماندگی عمل می کنند. معنا در زندگی با ایجاد حس هدفمندی، امید با ایجاد راه کارهای شناختی برای آینده، تاب آوری با تقویت توانایی مقابله با بحران، و دلایل برای زندگی با ایجاد لنگرهای عاطفی-اجتماعی قوی، از مهم ترین مکانیسم های محافظتی در برابر تمایل به خودکشی هستند. این مرور بر ضرورت ادغام مداخلات تقویت کننده این عوامل (مانند معنادرمانی، آموزش امید و برنامه های افزایش تاب آوری) در کنار درمان های رایج برای افراد در معرض خطر، تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

روانشناسی مثبت ، پیشگیری از خودکشی ، معنا در زندگی ، امید ، تاب آوری ، دلایل برای زندگی ، عوامل محافظتی