رابطه فراهیجان مثبت، نگرش مذهبی و خودشفقتی با شادکامی در دانش آموزان دختر دوره اول متوسطه ناحیه یک شهر ارومیه

پژوهش حاضر با هدف رابطه فراهیجان مثبت، نگرش مذهبی و خودشفقتی با شادکامی در دانش آموزان دختر دوره اول متوسطه ناحیه یک شهر ارومیه انجام شد. این پژوهش از لحاظ هدف، بنیادی و از نظر روش، توصیفی از نوع همبستگی است. جامعه آماری کلیه دانش آموزان دختر دوره اول متوسطه ناحیه یک شهر ارومیه بود که در سال تحصیلی ۰۴-۱۴۰۳ در حال تحصیل بودند که تعداد آن ها ۶۴۳۲ نفر بود. روش نمونه گیری به روش تصادفی خوشه ای چندمرحله ای بود. تعداد اعضای نمونه از طریق روش کرجسی و مورگان محاسبه شده است. به منظور انتخاب نمونه تحقیق از با استفاده از جدول مورگان حجم نمونه ۳۶۳ نفر از دانش آموزان دختر مقطع اول متوسطه ناحیه یک ارومیه بود.. ابزار استفاده شده در این پژوهش شامل: پرسشنامه شادکامی آرگایل و هیلس (۱۹۸۹)، پرسشنامه فراهیجان میتمانسگروبرو همکاران (۲۰۰۹)، پرسشنامه نگرش مذهبی آلپورت (۱۹۶۴) و پرسشنامه خوشفقتی نف (۲۰۰۳) است که هر کدام دارای روایی و پایایی مناسب بودند. داده های پژوهش با استفاده از آزمون چولگی و کشیدگی نرمال گزارش شد. برای بررسی فرضیه های پژوهش از آزمون همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ استفاده شد. بر اساس یافته های پژوهش می توان نتیجه گرفت: بین فراهیجان مثبت با شادکامی رابطه مثبت و معنی داری وجود دارد(۰۰۱/۰ >p). بین نگرش مذهبی با شادکامی رابطه مثبت و معنی داری وجود دارد(۰۰۱/۰ >p). همچنین بین خودشفقتی با شادکامی رابطه مثبت و معنی داری وجود دارد(۰۰۱/۰ >p). همچنین متغیرهای فراهیجان مثبت، نگرش مذهبی و خودشفقتی همزمان توانستند ۱۵ درصد از تغییرات متغیر شادکامی را تبیین نمایند. بنابراین بر اساس نتایج می توان مطرح ساخت که شادکامی بر اساس فراهیجان مثبت، نگرش مذهبی و خودشفقتی در دانش آموزان دختر دوره اول متوسطه ناحیه یک شهر ارومیه پیش بینی می شود.

کلیدواژه ها:

خودشفقتی ، شادکامی ، فراهیجان مثبت ، نگرش مذهبی