نقش مکانیسم های دفاعی ناخودآگاه در پیش بینی پاسخ به درمان های روان درمانی: یک مرور نظام مند

مکانیسم های دفاعی ناخودآگاه، به عنوان سازه های مرکزی روان پویشی، نقش تعیین کننده ای در فرآیند و پیامد روان درمانی دارند. این مرور نظام مند با هدف تلفیق یافته های پژوهشی اخیر در مورد نقش این مکانیسم ها در پیش بینی پاسخ به درمان انجام شد. شواهد نشان می دهد که سطوح و انواع دفاع ها می توانند به عنوان شاخص های پیش بین مهمی برای موفقیت درمان عمل کنند. به طور خاص، وجود مکانیسم های دفاعی ناپخته و روان پریش (مانند انکار همه توان یا برون فکنی هذیانی) با پاسخ ضعیف به درمان و نتایج نامطلوب در اختلالاتی مانند افسردگی اساسی همراه با اختلال شخصیت مرزی مرتبط است در مقابل، مکانیسم های دفاعی رشدیافته تر (مانند شوخ طبعی یا فرونشانی) با انعطاف پذیری روان شناختی بیشتر و پاسخ بهتر به مداخلات درمانی مرتبط هستند.علاوه بر این، دفاع های بیمار می توانند واکنش های متقابل درمانگر را برانگیخته و فضای درمانی را تحت تاثیر قرار دهند . یافته ها بر اهمیت ارزیابی عملکرد دفاعی در آغاز درمان برای تدوین طرح واره های درمانی شخصی شده و هدف گیری مداخلات بر اساس سطوح دفاعی بیمار تاکید می کنند. این ارزیابی می تواند به درمانگران در پیش بینی موانع احتمالی فرآیند درمان و تعدیل رویکرد درمانی برای بهینه سازی نتایج کمک کند.

کلیدواژه ها:

مکانیسم های دفاعی ناخودآگاه ، پیش بینی پاسخ به درمان ، روان درمانی ، عملکرد دفاعی ، مرور نظام مند.