اثربخشی آموزش درمان شناختی رفتاری بر نظم جویی شناختی هیجانی و شفقت به خود نوجوانان دارای اختلال اضطراب فراگیر

هدف از پژوهش حاضر تعیین اثربخشی آموزش درمان شناختی رفتاری بر نظم جویی شناختی هیجانی و شفقت به خود نوجوانان دارای اختلال اضطراب فراگیر بود. پژوهش حاضر از لحاظ هدف جزء پژوهش های کاربردی و از لحاظ روش از نوع مطالعات نیمه آزمایشی و با طرح پیش آزمون و پس آزمون است. جامعه پژوهش شامل ۱۵۰ نوجوان دختر دارای اختلال اضطراب فراگیر مراجعه کننده به ۵ کلینیک مشاوره و روان شناختی در سال ۱۴۰۳ در شهر تهران بودند که از بین آن ها به صورت در دسترس ۴۰ نوجوان دختر به عنوان نمونه انتخاب و به صورت تصادفی جایگزین در دو گروه آزمایش (۲۰) نفر و کنترل (۲۰) نفر انتخاب شدند. ابزارهای این پژوهش شامل پرسشنامه تنظیم شناختی هیجان (گارنفسکی و همکاران) ،پرسشنامه مقیاس شفقت به خود (ریف وکیزSCS )، پرسشنامه اختلال اضطراب فراگیر (GADQ) اسپیتزر و همکاران (۲۰۰۶)، بود. روش تحلیل این پژوهش، تحلیل کوواریانس چند متغیری (MANCOVA) می باشد. یافته ها نشان داد که آموزش درمان شناختی رفتاری در افزایش نظم جویی شناختی هیجانی و افزایش شفقت به خود نوجوانان دارای اختلال اضطراب فراگیر در شهر تهران موثر بوده است. بنابراین پیشنهاد می شود درمان شناختی رفتاری برای افزایش توانایی افراد و بهبودهیجانات و عواطف نوجوانان مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر در مواجهه با چالش ها و موقعیت های دشوار زندگی استفاده شود.

کلیدواژه ها:

درمان شناختی رفتاری ، نظم جویی شناختی هیجانی ، نشفقت به خود ، اختلال اضطراب فراگیر.