توسعه خودکارآمدی کارکنان

توسعه خودکارآمدی یکی از ارکان اساسی در تقویت سرمایه روان شناختی کارکنان است و نقش مهمی در عملکرد، انگیزش، پشتکار و سلامت روانی آنان ایفا می کند. بر اساس نظریه شناختی–اجتماعی بندورا، خودکارآمدی از طریق منابعی همچون تجربه های موفق، یادگیری جانشینی، ترغیب اجتماعی و مدیریت حالات هیجانی شکل می گیرد و قابل تقویت است. مطالعات پژوهشی نشان می دهد که برنامه های آموزش ضمن خدمت، تجارب موفقیت آمیز، بازخورد مثبت، الگوگیری و حمایت های سازمانی، می توانند باورهای کارآمدی کارکنان را افزایش داده و زمینه ساز ارتقای عملکرد فردی و سازمانی شوند. این مقاله با بررسی راهبردهای توسعه خودکارآمدی، بر اهمیت مداخلات سازمانی در ایجاد فرهنگی مثبت، کاهش استرس، افزایش تاب آوری و تقویت سرمایه روان شناختی کارکنان تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

خودکارآمدی ، سرمایه روان شناختی ، توسعه کارکنان ، ترغیب اجتماعی ، یادگیری جانشینی ، بازخورد مثب