سرمایه روانشناختی خودکارآمدی

خودکارآمدی به عنوان یکی از بنیادی ترین مولفه های سرمایه روان شناختی، نقشی کلیدی در شکل دهی به رفتار، انگیزش و عملکرد انسان دارد. بر اساس نظریه شناختی–اجتماعی بندورا، خودکارآمدی باور فرد نسبت به توانایی خویش برای سازمان دهی اقدامات لازم و مدیریت موقعیت های چالش برانگیز است. پژوهش های متعدد نشان داده اند که سطوح بالای خودکارآمدی با پیامدهای مثبتی مانند افزایش تلاش، پشتکار، کاهش استرس، بهبود سلامت روان، پیشرفت تحصیلی، بهبود عملکرد شغلی و اتخاذ سبک های مقابله ای موثر مرتبط است. این مقاله با مروری بر ادبیات نظری و پژوهشی، ضمن معرفی تعریف ها، منابع شکل گیری، و نقش خودکارآمدی، به اهمیت آن در حوزه سرمایه روان شناختی و کاربردهای آن در موقعیت های آموزشی و سازمانی می پردازد. یافته های نظری بر ضرورت توجه به تقویت باورهای کارآمدی از طریق آموزش، تجربه های موفق و مداخلات روان شناختی تاکید دارند.

کلیدواژه ها:

سرمایه روان شناختی ، خودکارآمدی ، نظریه شناختی اجتماعی