از خودشکوفایی تا شکوفایی : مطالعه ی تطبیقی ابعاد و محدودیت های مدل های روان شناختی

این پژوهش با هدف تبیین و تحلیل تطبیقی مفهوم شکوفایی در رویکردهای مختلف روان شناسی انجام شده است و تلاش شده است روند تحول این مفهوم را از خودشکوفایی در نظریه انسان گرایانه مزلو و راجرز تا برداشت های معاصر از جمله دیدگاه پرما سلیگمن در روان شناسی مثبت نگر و الگوی چندبعدی وندرویل روشن شود. در این مطالعه، با مرور نظام مند منابع نظری، ابعاد اصلی هر دیدگاه و همچنین نقاط قوت و محدودیت هایشان مورد بررسی قرار گرفت تا تصویر دقیق تری از گستره و چالش های مربوط به مفهوم شکوفایی ارائه شود. نتایج تحلیل ها نشان می دهد که اگرچه هر رویکرد سهم ارزشمندی در توسعه این مفهوم داشته است، اما هیچ نظریه ای به تنهایی قادر به پوشش تمامی جنبه های فردی، اجتماعی، فرهنگی و زیستی شکوفایی نیست. بررسی تطبیقی این دیدگاه ها نشان داد که شکوفایی پدیده ای پویا و چندلایه است و گذار تاریخی آن از تمرکز بر نیازهای فردی به سمت مدل های جامع تر، ضرورت رویکردهای بین رشته ای و فرهنگی را برجسته می کند. این مطالعه با شناسایی شکاف های نظری و محدودیت های پژوهشی موجود، بر لزوم توسعه چارچوب های یکپارچه تر و انجام پژوهش های ترکیبی و بومی سازی ابزارهای سنجش در زمینه شکوفایی تاکید می کند. بر این اساس، می توان نتیجه گرفت که ادغام رویکردهای انسان گرایانه، مثبت نگر و چندبعدی می تواند چشم انداز جامع تری برای فهم و ارتقای شکوفایی انسانی فراهم سازد.

کلیدواژه ها:

شکوفایی ، خودشکوفایی ، روان شناسی مثبت نگر ، مدل پرماسلیگمن ، رویکرد انسان گرایانه