پیش بینی شایستگی هیجانی اجتماعی و اعتماد به نفس براساس استعدادیابی در دانش آموزان دختر متوسطه دوم مدارس شاهد شهر ارومیه

پژوهش حاضر با هدف پیش بینی شایستگی هیجانی–اجتماعی و اعتمادبه نفس بر اساس استعدادیابی در میان دانش آموزان دختر دوره متوسطه دوم مدارس شهر ارومیه انجام شد و از نظر هدف در زمره تحقیقات بنیادی و از حیث ماهیت، توصیفی–همبستگی به شمار می رود. جامعه آماری شامل تمامی دانش آموزان دختر دوره متوسطه دوم مدارس شاهد شهر ارومیه در سال تحصیلی ۱۴۰۴–۱۴۰۵ بود که از میان آن ها، نمونه ای متشکل از ۹۹ نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شد. برای گردآوری داده ها از سه ابزار اصلی شامل پرسشنامه شایستگی هیجانی–اجتماعی، مقیاس عزت نفس روزنبرگ و پرسشنامه سنجش هوش های چندگانه گاردنر به عنوان شاخص استعدادیابی استفاده شد. تحلیل یافته ها نشان داد که استعدادیابی نقش پیش بین معناداری در هر دو متغیر شایستگی هیجانی–اجتماعی و اعتمادبه نفس دارد؛ به این معنا که شناسایی استعدادهای فردی دانش آموزان و توجه به تفاوت های توانشی آنان می تواند به ارتقای مهارت های هیجانی و اجتماعی و نیز افزایش سطح اعتمادبه نفس آن ها بینجامد. این نتایج بیانگر اهمیت به کارگیری رویکردهای استعدادیابانه در محیط های آموزشی است؛ بنابراین می توان نتیجه گرفت که برای تقویت توانایی های هیجانی، اجتماعی و روان شناختی نوجوانان، لازم است مدارس و دیگر نهادهای مرتبط با آموزش و پرورش، برنامه های نظام مند و هدفمندی در حوزه شناسایی و پرورش استعدادها تدوین و اجرا کنند، زیرا این رویکرد می تواند نقش موثری در رشد همه جانبه دانش آموزان داشته باشد.

کلیدواژه ها:

شایستگی هیجانی - اجتماعی ، اعتماد به نفس ، استعدادیابی ، دانش آموزان