بررسی تاثیر روانشناسی مثبت نگر در دین

این نوشتار به واکاوی بنیادین مولفه های محوری در روان شناسی مبتنی بر جنبه های مثبت نفس از قبیل خودانگاره مثبت، باور به کارآمدی شخصی، حرمت ذات و عواطف سازنده می پردازد و این مفاهیم را در تقابل با تعالیم اسلامی قرار می دهد. مقصود از این پژوهش، تحلیل و هم سوسازی این مولفه ها با رهنمودهای اسلامی است تا پیوندهای موجود میان روان شناسی مثبت نگر و تعالیم دین اسلام آشکار گردد. در این مسیر، از رویکرد پژوهشی کیفی و تحلیلی-تطبیقی استفاده شده که در دو بخش اصلی سامان یافته است: ابتدا مفاهیم بنیادین روان شناسی مثبت گرا با استناد به منابع علمی معتبر بازکاوی می شود و سپس این مفاهیم با استناد به آیات قرآن کریم، روایات معصومین (ع) و متون اندیشمندان اسلامی هم خوان سازی می گردد. یافته ها حاکی از آن است که هرچند این دو منظومه فکری از حیث چارچوب های نظری و روش شناسی تفاوت هایی دارند، اما در بسیاری از مبانی اساسی دارای هم پوشانی و هم جهتی هستند و می توانند در تعامل با یکدیگر به درکی همه جانبه تر از سلامت روانی و شکوفایی فردی و جمعی بینجامند. این مقاله بر ضرورت تلفیق رهنمودهای دینی و دستاوردهای علمی در راستای تقویت خودانگاره مثبت، کارآمدی شخصی، حرمت ذات و بهره گیری از عواطف سازنده تاکید می ورزد.

کلیدواژه ها:

روان شناسی مثبت نگر ، اسلام ، باور به کارآمدی شخصی ، حرمت ذات ، عواطف سازنده