رابطه بین بخشش و همدلی بر رضایت زناشویی در خانواده های ایرانی

هدف پژوهش حاضر، مرور و تحلیل نظام مند مطالعات انجام شده در زمینه رابطه بین بخشش و همدلی با رضایت زناشویی در خانواده های ایرانی است. با توجه به نقش روزافزون سازه های روان شناسی مثبت گرا در حفظ پایداری روابط خانوادگی، بررسی تعامل این متغیرها می تواند به درک عمیق تری از کیفیت زندگی زناشویی منجر شود. پژوهش حاضر از نوع مروری نظام مند (Systematic Review) و با رویکرد توصیفی–تحلیلی انجام گرفت. داده ها از طریق جست وجوی هدفمند در پایگاه های علمی داخلی و بین المللی شامل Scopus، PubMed، SpringerLink، SID و Google Scholar جمع آوری شد. از میان بیش از ۸۰ مطالعه شناسایی شده در بازه ی ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۵، در نهایت ۱۵ منبع معتبر مرتبط انتخاب و مورد تحلیل محتوایی قرار گرفتند. یافته ها نشان داد که بخشش با کاهش تعارضات زناشویی، افزایش امنیت هیجانی و تقویت پیوندهای عاطفی، تاثیر مستقیمی بر رضایت زناشویی دارد. همچنین همدلی با تسهیل درک متقابل، کاهش سوءتفاهم ها و افزایش همدلی هیجانی میان زوجین، کیفیت ارتباط را بهبود می بخشد. نتایج تحلیل ها بیانگر آن بود که بخشش و همدلی به صورت متقابل یکدیگر را تقویت کرده و در تعامل با هم، نقش تعیین کننده ای در شکل گیری روابط زناشویی سالم ایفا می کنند. این رابطه در بستر فرهنگی و دینی ایران، با تاکید بر ارزش هایی چون گذشت، صبوری و احترام متقابل، نمود عمیق تری دارد.در مجموع، مرور انجام شده بر اهمیت تقویت مهارت های همدلی و بخشش در آموزش های پیش از ازدواج و مداخلات مشاوره ای خانواده تاکید دارد و پیشنهاد می شود در پژوهش های آینده، این روابط به صورت مدل های علی و فرهنگی بررسی شوند.

کلیدواژه ها:

بخشش ، همدلی ، رضایت زناشویی ، خانواده های ایرانی ، روان شناسی مثبت گرا ، مرور نظام مند