رابطه کیفیت ارتباط والد – فرزند و همدلی با خودکنترلی در دانش آموزان مقطع متوسطه دوم

پژوهش حاضر با هدف رابطه کیفیت ارتباط والد–فرزندوهمدلی باخودکنترلی دردانش آموزان مقطع متوسطه دوم انجام گرفت. این تحقیق بر اساس هدف بنیادی، بر اساس ماهیت تحقیق از نوع پژوهش های توصیفی - میدانی، و به لحاظ روش تحلیل داده از نوع مطالعات همبستگی از نوع رگرسیون بود.جامعه آماری پژوهش حاضر را تمامی دانش آموزان مقطع متوسطه دوم شهر گرگان در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ تشکیل دادند که تعداد آنها ۱۰۳۰۰ نفر بود. با استفاده از نرم افزار جی پاور حداقل حجم نمونه ۳۱۴ نفر برآورد شد و روش نمونه گیری به صورت خوشه ای بود. به منظور گردآوری اطلاعات از پرسشنامه هایکیفیت ارتباط والد - فرزند فاین و همکاران (۱۹۸۳)، همدلی خسروی لاریجانی و همکاران (۱۳۹۹) و خودکنترلی تانجنی (۲۰۰۴) استفاده شد. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزار آماری SPSSنسخه بیست و با استفاده از آزمون های آماری ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه انجام گرفت. نتایج نشان داد که بین مولفه های احساسات مثبت نسبت به پدر، آمیختگی با پدر، ارتباط با پدر، احساسات مثبت نسبت به مادر، آمیختگی با مادر، ارتباط با مادر، با خودکنترلی رابطه مثبت معناداری وجود داشت. بین مولفه های خشم نسبت به پدر و خشم نسبت به مادر با خودکنترلی رابطه منفی معناداری وجود داشت. بین همدلی و مولفه های همدلی شناختی وهمدلی موثرجهت گیری خانواده با خودکنترلی رابطه مثبت معناداری وجود داشت. احساسات مثبت نسبت به پدر، آمیختگی با پدر، ارتباط با پدر، خشم نسبت به پدر، خشم نسبت به مادرو همدلی توانستند خودکنترلی را پیش بینی کنند.

کلیدواژه ها:

کیفیت ارتباط والد–فرزند ، همدلی ، خودکنترلی.