رابطه تغییرمکان زندگی با گشودگی به تجربه و سازگاری اجتماعی در دانشجویان دانشگاه بین المللی امام خمینی قزوین

زمینه و هدف: دوران دانشجویی به ویژه در محیط خوابگاه می تواند بر ویژگی های روان شناختی و اجتماعی تاثیرگذار باشد. هدف پژوهش حاضر، بررسی تفاوت میان دانشجویان خوابگاهی و غیرخوابگاهی دانشگاه بین المللی امام خمینی (ره) در سازگاری اجتماعی و گشودگی به تجربه بود. روش پژوهش حاضر از نوع همبستگی است. جامعه آماری شامل دانشجویان خوابگاهی و غیرخوابگاهی دانشگاه بین المللی امام خمینی (ره) در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ بود که با روش نمونه گیری هدفمند ۳۷۱ نفر انتخاب شد. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه پنج عاملی شخصیت گلدبرگ و پرسشنامه سازگاری اجتماعی کالیفرنیا استفاده شد. داده ها با آزمون t مستقل، تحلیل واریانس یک طرفه و رگرسیون لجستیک در نرم افزار SPSS-۲۶ تحلیل شدیافته هاو نتایج : نتایج نشان داد بین دانشجویان خوابگاهی و غیرخوابگاهی در گشودگی به تجربه تفاوت معناداری وجود نداردp:۰.۸۳۸) (. تنها سازگاری اجتماعی توانست به طور معنادار خوابگاهی بودن را پیش بینی کند p:۰.۰۰۷) ( .گشودگی به تجربه به عنوان یک صفت شخصیتی پایدار در این رابطه توان پیش بینی کنندگی بازم را نداشت. در سمتی دیگر سازگاری اجتماعی رابطه ی معناداری با زندگی خوابگاهی دارد.

کلیدواژه ها:

سازگاری اجتماعی ، گشودگی به تجربه ، دانشجویان خوابگاهی ، دانشجویان غیرخوابگاهی