تعیین رابطه ادراک طردشدگی بر پرخاشگری نوجوانان شهر رامسر با نقش میانجی کنترل اجتماعی

پژوهش حاضر با هدف تعیین رابطه ادراک طردشدگی بر پرخاشگری نوجوانان با نقش میانجی کنترل اجتماعی انجام شد. طرح پژوهش حاضر پژوهش از نظر هدف کاربردی و از لحاظ روش اجرا توصیفی-همبستگی مبتنی بر مدل یابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانش آموزان دوره متوسطه اول و دوم شهر رامسر در سال تحصیلی۱۴۰۴-۱۴۰۵بود روش نمونه گیری به صورت خوشه ای چندمرحله ای انجام گرفت تعداد ۴۲۰ دانش آموز به عنوان نمونه پژوهش انتخاب شدند. از ابزار پژوهش آزمون طرد همسالان( PRT، طهماسیان (۱۳۸۴) پرسشنامه پرخاشگری باس و پری(AQ، ۱۹۹۲)و پرسشنامه کنترل اجتماعی زارع و بیانی آهنگر( SCQ ،۱۳۸۹) استفاده شد برای تجزیه و تحلیل آماری از ضریب همبستگی پیرسون و معادلات ساختاری از نوع تاییدی بکارگرفته شد. داده ها با بکارگیری نرم افزارهایspss نسخه ۲۶ و Amos مورد تحلیل قرار گرفت یافته های پژوهش نشان داد که متغیر ادراک طردشدگی با ضریب استاندارد شده ۷۰/۰- دارای رابطه معنی دار با کنترل اجتماعی می باشد( t>۱.۹۶ ).همچنین متغیر کنترل اجتماعی با ضریب استاندارد شده ۲۱/۰- دارای رابطه معنی دار با پرخاشگری می باشد(t>۱.۹۶). بر این اساس می توان پذیرفت که کنترل اجتماعی در تاثیر ادراک طردشدگی بر پرخاشگری نقش میانجی دارد.می توان نتیجه گرفت در نتیجه، نوجوان نه تنها کنترل بیرونی کمتری را تجربه می کند بلکه خودکنترلی درونی او نیز تضعیف می شود. این وضعیت زمینه را برای بروز تکانه های پرخاشگرانه بدون مهار مناسب فراهم می کند. بنابراین کنترل اجتماعی به عنوان مکانیسم میانجی عمل می کند که توضیح می دهد چگونه ادراک طردشدگی از طریق فروپاشی ساختارهای تنظیم کننده رفتار به افزایش پرخاشگری در نوجوانان منجر می شود.

کلیدواژه ها:

ادراک طردشدگی ، پرخاشگری نوجوانان ، کنترل اجتماعی