ارزیابی اثر مداخلات روانشناختی مبتنی بر بازی درمانی دیجیتال بر بهبود مهارت های اجتماعی و خودتنظیمی هیجانی کودکان دارای اختلال طیف اتیسم

پژوهش حاضر با هدف ارزیابی اثر مداخلات روانشناختی مبتنی بر بازی درمانی دیجیتال بر بهبود مهارت های اجتماعی و خودتنظیمی هیجانی کودکان دارای اختلال طیف اتیسم (ASD) انجام شد. این مطالعه از لحاظ هدف کاربردی و از لحاظ جمع آوری اطلاعات از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون–پس آزمون و گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه کودکان دارای اختلال طیف اتیسم شهرستان پیرانشهر بود و نمونه ای هدفمند متشکل از ۱۴ کودک (۷ نفر در گروه آزمایش و ۷ نفر در گروه کنترل) انتخاب شد. برای اندازه گیری مهارت های اجتماعی، نسخه مربی مقیاس مهارت های اجتماعی گرشام و الیوت (SSRS) و برای ارزیابی خودتنظیمی هیجانی، پرسشنامه تنظیم هیجان کودکان (ERC) استفاده شد که هر دو ابزار دارای پایایی و روایی مناسب در جمعیت های دارای ASD هستند. پایایی ابزارها در این پژوهش با آزمون آلفای کرونباخ به ترتیب برای مهارت های اجتماعی ۸۳/۰ خودتنظیمی هیجانی ۷۹/۰ برآورد شد. داده ها با استفاده از شاخص های توصیفی تحلیل و اثربخشی مداخله با تحلیل چندمتغیری کوواریانس (MANCOVA) مورد بررسی قرار گرفت. نتایج آزمون معیار پیلایی نشان داد که تفاوت کلی بین گروه ها بر اساس ترکیب متغیرهای وابسته با سطح معنی داری ۰۰۲/۰ معنادار است ۷۴۲/۰ =Pillai’s Trac. همچنین تحلیل های بین گروهی نشان داد که مداخله بازی درمانی دیجیتال اثر معنادار و قوی بر مهارت های اجتماعی (۳۷/۲۱=F ؛ ۰۰۱/۰=P؛ ۶۳/۰= Partial η²) و خودتنظیمی هیجانی(۹۲/۱۸=F ؛ ۰۰۲/۰=P؛ ۵۹/۰= Partial η²) دارد. از اینرو یافته ها نشان می دهند که بازی درمانی دیجیتال به طور موثر می تواند مهارت های اجتماعی و توانایی خودتنظیمی هیجانی کودکان دارای اختلال طیف اتیسم را بهبود بخشد.

کلیدواژه ها:

بازی درمانی دیجیتال ، اختلال طیف اتیسم ، مهارت های اجتماعی و خودتنظیمی هیجانی