بررسی رابطه تنهایی با نگرش به مرگ در مردان سالمند مقیم در خانه های سالمندان

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین احساس تنهایی و نگرش به مرگ در مردان سالمند مقیم خانه های سالمندان انجام شد. سالمندی به عنوان مرحله ای حساس از زندگی، با تغییرات جسمانی، روانی و اجتماعی همراه است و احساس تنهایی در این دوران می تواند نگرش فرد نسبت به مرگ را تحت تاثیر قرار دهد. روش پژوهش از نوع توصیفی–همبستگی و از نظر هدف، کاربردی بود. جامعه آماری شامل تمامی سالمندان مرد مقیم خانه های سالمندان منطقه ۱ شهر تهران در سال ۱۴۰۴ (حدود ۱۰۰۰ نفر) بود. بر اساس جدول مورگان، تعداد ۲۷۸ نفر از سالمندانی که حداقل تحصیلات سیکل و تمایل به همکاری داشتند، با روش نمونه گیری در دسترس و داوطلبانه انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه احساس تنهایی UCLA (راسل، ۱۹۹۶) و پرسشنامه نگرش به مرگ وونگ و همکاران (۱۹۹۴) بود که روایی و پایایی آنها در پژوهش های داخلی تایید شده است. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS-۲۴ و با بهره گیری از شاخص های توصیفی و آزمون همبستگی پیرسون تحلیل شدند. نتایج نشان داد که بین احساس تنهایی و نگرش به مرگ رابطه منفی و معناداری وجود دارد (r = -۰.۴۸, p < ۰.۰۱)؛ بدین معنا که با افزایش احساس تنهایی، نگرش مثبت به مرگ کاهش یافته و نگرش منفی (ترس و اجتناب) افزایش می یابد. یافته های پژوهش بیانگر اهمیت توجه به ابعاد روان شناختی سالمندان، به ویژه احساس تنهایی، در تبیین نگرش آنان نسبت به مرگ است. بر اساس نتایج، اجرای مداخلات روان درمانی گروهی، معنا درمانی و برنامه های اجتماعی در خانه های سالمندان برای کاهش احساس تنهایی و ارتقای نگرش مثبت به مرگ توصیه می شود.

کلیدواژه ها:

احساس تنهایی ، نگرش به مرگ ، مردان سالمند ، خانه سالمندان ، روان شناسی سالمندی