نقش واسطه ای خودکارآمدی در رابطه بین ابعاد والدگری و اهمال کاری نوجوانان

اهمال کاری تحصیلی از عوامل شکست یا عدم موفقیت دانش آموزان در امر یادگیری و پیشرفت تحصیلی است که لزوم توجه به آن و بررسی متغیر های تاثیر گذار بر آن از جمله خودکارآمدی تحصیلی و ابعاد والدگری اهمیت بسزایی دارد. لذا هدف پژوهش حاضر بررسی نقش واسطه ای خودکارآمدی در رابطه بین ابعاد والدگری و اهمال کاری تحصیلی دانش آموزان دختر شهرستان زنجان بود. این پژوهش از نوع توصیفی و به روش تحلیل عاملی معادلات ساختاری انجام گرفت که جامعه ی آماری شامل کلیه دانش آموزان دختر مقطع متوسطه دوم شهر زنجان در سالتحصیلی ۱۴۰۲- ۱۴۰۳بود. ۳۶۵ نفر به روش نمونه گیری خوشه ای چند مرحله ای انتخاب و به پرسشنامه های خودکار آمدی شرر و مادوکس (۱۹۸۲)، اهمال کاری تحصیلی سولمون و راثبلوم (۱۹۸۴) و ابعاد والدگردی آلاباما (۱۹۹۱) پاسخ دادند. یافته ها نشان داد که سبک های والدگری بر اهمال کاری و ابعاد آن تاثیر معنی داری نداشت اما خودکار آمدی بر اهمال کاری و ابعاد آن تاثیر معنا داری(۰.۰۱ P<) داشت و خودکارآمدی بین سبک های والدگری و اهمال کاری نقش میانجی نداشت. با توجه به نتایج این پژوهش می توان نتیجه گرفت در مدارسی که دانش آموزان از خودکارآمدی بالایی برخوردار هستند، میزان اهمال کاری آنها پایین خواهد بود. بنابراین از نتایج پژوهش حاضر می توان در برنامه ریزی برای کاهش اهمال کاری و بالا بردن خودکارآمدی دانش آموزان بهره برد.

کلیدواژه ها:

اهمال کاری ، خودکارآمدی ، ابعاد والدگری ، نوجوانی