اثربخشی درمان متمرکز بر شفقت بر افزایش نشاط ذهنی و تاب آوری در زنان دارای تعارضات زناشویی

تعارضات زناشویی از عوامل مهم کاهش نشاط و تاب آوری در زنان است که می تواند منجر به افسردگی و اضطراب شود. پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی درمان متمرکز بر شفقت بر افزایش نشاط ذهنی و تاب آوری زنان دارای تعارض زناشویی انجام گرفت. این پژوهش به روش شبه آزمایشی با طرح پیش آزمون–پس آزمون با گروه کنترل اجرا شد. نمونه متشکل از ۴۵ زن مراجعه کننده به مراکز مشاوره خانوادگی بود که نمرات بالایی در پرسشنامه تعارضات زناشویی داشتند. شرکت کنندگان در گروه آزمایش طی ۸ جلسه آموزش درمان متمرکز بر شفقت دریافت کردند. نتایج تحلیل کوواریانس نشان داد مداخله سبب افزایش معنادار نشاط ذهنی و تاب آوری و کاهش علائم افسردگی شد. همچنین یافته ها نشان داد که افزایش شفقت به خود و کاهش خودسرزنشی از مهم ترین سازوکارهای بهبود در این مداخله است. نتایج حاکی از آن است که درمان متمرکز بر شفقت می تواند به عنوان رویکردی موثر در ارتقای کیفیت زندگی زنان در روابط زناشویی مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

درمان متمرکز بر شفقت ، تاب آوری ، نشاط ذهنی ، تعارض زناشویی ، زنان