اثربخشی برنامه ی درسی روانشناسی مثبت نگر بر پرورش فضائل منش و ارتقاء خودمهربانی در دانش آموزان پایه های چهارم تا ششم ابتدایی

هدف این پژوهش تعیین اثربخشی یک برنامه ی درسی مدون مبتنی بر اصول روانشناسی مثبت نگر بر ارتقاء فضائل منش و خودمهربانی در دانش آموزان پایه های چهارم تا ششم ابتدایی است. روش پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون و گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل دانش آموزان ابتدایی شهرستان ایلام بودند که با روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای، ۶۰ نفر انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش (۳۰ نفر) و کنترل (۳۰ نفر) جایگزین شدند. گروه آزمایش در ۱۰ جلسه ۹۰ دقیقه ای، مداخله آموزشی روانشناسی مثبت نگر (بر پایه چارچوب VIA و مدل خودمهربانی Neff) را دریافت کرد. ابزارهای اندازه گیری شامل مقیاس توانمندی های منش VIA-IS (نسخه کودک) و مقیاس خودمهربانی کودک (SCS-C) بود. نتایج تحلیل کوواریانس (ANCOVA) نشان داد که برنامه ی درسی مثبت نگر منجر به افزایش معنادار نمرات کل فضائل منش و ارتقاء معنادار مولفه های سه گانه خودمهربانی در گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل شده است ($P < ۰.۰۱$). این یافته ها حاکی از آن است که مداخلات آموزشی مثبت نگر ابزاری موثر برای تقویت منابع روانی درونی و ارتقاء بهزیستی دانش آموزان در سنین حساس رشد است.

کلیدواژه ها:

روانشناسی مثبت نگر ، آموزش مثبت نگر ، فضائل منش ، توانمندی های منش ، خودمهربانی ، دانش آموزان ابتدایی.