اثربخشی درمان مبتنی بر شفقت به خود بر همجوشی شناختی دانشجویان مبتلا به علائم روان تنی

هدف: هدف از انجام این پژوهش بررسی اثربخشی آموزش درمان شفقت به خود بر همجوشی شناختی دانشجویان مبتلا به علائم روان تنی شهر تهران بود.روش: طرح پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با پیش آزمون- پس آزمون همراه با گروه گواه بود. به منظور انجام این پژوهش ۳۰ نفر از دانشجویان مبتلا به علائم روان تنی به روش نمونه گیری در دسترس وارد مطالعه شدند و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه (هرگروه ۱۵ نفر)جای گرفتند. برای گروه آزمایش ،آموزش درمان مبتنی بر شفقت به خود بصورت گروهی به مدت ۸ جلسه، هفته ای دو بار انجام شد. داده ها توسط پرسشنامه های علائم روان تنی لاکورت(۲۰۱۳) و همجوشی شناختی گیلاندرز(۲۰۱۰)جمع آوری شدند.نتایج: نتایج تحلیل کوواریانس نشان داد نمرات همجوشی شناختی گروه آزمایش در مقایسه با گروه گواه در پس آزمون کاهش معناداری داشته است که نشانگر اثر بخش بودن درمان مبتنی بر شفقت به خود بر متغیر همجوشی شناختی در دانشجویان مبتلا به علایم روان تنی بوده است(p<۰/۰۵).نتیجه گیری: با توجه به یافته های پژوهش ، می توان از آموزش درمان شفقت به خود به منظور کاهش همجوشی شناختی در دانشجویان مبتلا به علائم روان تنی در کنار سایر درمان ها بهره جست.

کلیدواژه ها:

درمان شفقت به خود ، همجوشی شناختی ، روان تنی ، دانشجویان