بررسی رابطه بین سبک های تدریس معلمان و علاقه مندی دانش آموزان به درس تعلیمات دینی

درس تعلیمات دینی به عنوان یکی از محورهای اصلی نظام آموزشی، نقش مهمی در شکل دهی باورها، نگرش ها و رفتارهای اخلاقی و معنوی دانش آموزان ایفا می کند. علاقه مندی دانش آموزان به این درس، عامل کلیدی در بهبود کیفیت یادگیری و تحقق اهداف تربیتی محسوب می شود و تحت تاثیر عوامل مختلفی از جمله سبک های تدریس معلمان قرار دارد. سبک های تدریس معلمان، شامل روش های فعال، مشارکتی، سنتی، معلم محور و ترکیبی، می تواند تاثیر مستقیم بر انگیزه، توجه و تعامل دانش آموزان با مفاهیم دینی داشته باشد. پژوهش های انجام شده نشان می دهند که سبک های تدریس فعال و مشارکتی، با ایجاد محیط یادگیری تعاملی، تجربه محور و جذاب، علاقه مندی دانش آموزان به درس تعلیمات دینی را افزایش می دهند و فرآیند یادگیری را تعمیق می بخشند. در مقابل، سبک های تدریس صرفا معلم محور و حفظی، موجب کاهش انگیزه، مشارکت و علاقه دانش آموزان می شوند و یادگیری را سطحی و محدود به حافظه می کنند. این مقاله مروری با هدف بررسی و تحلیل پژوهش های موجود در حوزه سبک های تدریس معلمان و تاثیر آن ها بر علاقه مندی دانش آموزان به درس تعلیمات دینی، به شناسایی الگوها، یافته ها و شکاف های پژوهشی موجود می پردازد و توصیه هایی برای بهبود روش های تدریس ارائه می دهد. یافته های این مروری می تواند راهنمای معلمان، مدیران و برنامه ریزان آموزشی برای ارتقای انگیزه، تعامل و علاقه دانش آموزان به درس تعلیمات دینی باشد.

کلیدواژه ها:

سبک های تدریس ، علاقه مندی دانش آموزان ، درس تعلیمات دینی ، یادگیری فعال ، آموزش مشارکتی ، انگیزه یادگیری