پیش بینی بهزیستی روانشناختی بر اساس هوش معنوی با میانجی گری امید به زندگی در دانشجویان دختر

هدف از پژوهش حاضر پیش بینی بهزیستی روانشناختی بر اساس هوش معنوی با میانجیگری امید به زندگی در دانشجویان دختر بود. روش تحقیق حاضر توصیفی- همبستگی از نوع مدل سازی معادلات ساختاری و جامعه آماری پژوهش حاضر شامل کلیه دانشجویان دختر دانشگاه آزاد اسلامی واحد کرج در نیمسال دوم سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ بود. حجم نمونه بر اساس فرمول کوکران ۳۸۴ نفر تعیین گردید که به صورت نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. ابزار جمع آوری اطلاعات در این پژوهش شامل سه پرسشنامه هوش معنوی کینگ (۲۰۰۸)، امید به زندگی اسنایدر و همکاران (۱۹۹۱) و فرم کوتاه بهزیستی روانشناختی ریف (۱۹۸۹) بود. فرضیات تحقیق با استفاده از مدل یابی معادلات ساختاری و با کمک نرم افزار پی ال اس ۳ مورد بررسی قرار گرفتند. بررسی نتایج تحلیل مسیر نشان داد که بین هوش معنوی و امید به زندگی با بهزیستی روانشناختی همبستگی مثبت و معنی دار وجود دارد (pv<۰/۰۱). همچنین نتایج حاکی از معنی داری اثرغیرمستقیم هوش معنوی از طریق متغیر امید به زندگی بر بهزیستی روانشناختی می باشد(pv<۰/۰۱). اما با توجه به شاخص شمول واریانس متغیر امید به زندگی به عنوان متغیر میانجی در رابطه بین هوش معنوی با بهزیستی روانشناختی مورد تائید قرار نگرفت (VAF>۰.۲۰). در نتیجه وجود هوش معنوی و امید به زندگی باعث بهبود بهزیستی روانشناختی می گردد اما امید به زندگی در رابطه بین هوش معنوی و بهزیستی روانشناختی دارای نقش میانجی گر نمی باشد.

کلیدواژه ها:

بهزیستی روانشناختی ، هوش معنوی ، امید به زندگی