اثربخشی روان درمانی مثبت گرا بر خودکارآمدی تدریس معلمان زن دارای دانش آموز مبتلا به اختلالات یادگیری

هدف از انجام این پژوهش بررسی اثربخشی روان درمانی مثبت گرا بر خودکارآمدی تدریس معلمان زن دارای دانش آموز مبتلا به اختلالات یادگیری بود. روش پژوهش حاضر نیمه آزمایشی از نوع پیش آزمون_پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش معلمان زن دارای دانش آموزان با تشخیص اختلال یادگیری مراجعه کننده به مراکز مشاوره آموزش و پرورش شهر گرگان در سال تحصیلی ۱۴۰۵-۱۴۰۴ بودند که از بین آنها با روش نمونه گیری هدفمند ۳۰ معلم انتخاب و در گروه آزمایشی و کنترل (هر گروه ۱۵ نفر) جایگزین شدند. ابزار پژوهش مقیاس خودکارآمدی تدریس تیشانن_موران و هوی (۲۰۰۱) بود. گروه آزمایش طی ۸ جلسه ۶۰ دقیقه ای روان درمانی مثبت گرا را دریافت کردند اما گروه کنترل در این مدت هیچ گونه آموزشی دریافت نکردند. داده ها توسط نرم افزار آماری SPSS-۲۴ و به روش تحلیل کوواریانس چند متغیره مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته ها نشان داد که روان درمانی مثبت گرا بر خودکارآمدی تدریس و مولفه های آن در معلمان زن دارای دانش آموز مبتلا به اختلالات یادگیری اثربخش است (۰۵/۰>P). بنابراین می توان نتیجه گرفت که درمان مثبت گرا با تاکید بر شناسایی و فعال سازی توانمندی ها، هیجانات مثبت و احساس معنا در نقش حرفه ای باعث افزایش خودکارآمدی تدریس در معلمان زن دارای دانش آموز مبتلا به اختلالات یادگیری می شود.

کلیدواژه ها:

اختلالات یادگیری ، خودکارآمدی تدریس ، روان درمانی مثبت گرا ، معلم.