نقش روش ایفای نقش و داستان گویی آموزشی در یادگیری معنادار و پایداری مفاهیم دانش آموزان دوره ابتدایی

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش روش های ایفای نقش و داستان گویی آموزشی در یادگیری معنادار و پایداری مفاهیم دانش آموزان دوره ابتدایی انجام شده است. در نظام آموزشی نوین، هدف از یادگیری تنها انتقال اطلاعات نیست، بلکه ایجاد درک عمیق و پایدار از مفاهیم و پرورش مهارت های شناختی، عاطفی و اجتماعی فراگیران مورد توجه است. در این راستا، روش های فعال تدریس همچون ایفای نقش و داستان گویی، با فراهم سازی زمینه ی تجربه، تعامل و تخیل، موجب افزایش درگیری ذهنی و عاطفی دانش آموزان می شوند.این پژوهش از نوع مروری است و با تحلیل و مقایسه ی نتایج مطالعات پیشین در حوزه ی آموزش ابتدایی، به بررسی میزان تاثیر این دو روش بر بهبود کیفیت یادگیری پرداخته است. نتایج مرور پژوهش ها نشان می دهد که استفاده از روش ایفای نقش، با قرار دادن دانش آموز در موقعیت های واقعی یا شبیه سازی شده، باعث درک عمیق تر، تقویت مهارت های اجتماعی و افزایش حس همدلی می گردد. همچنین، داستان گویی آموزشی از طریق روایت و ایجاد ارتباط احساسی با محتوای درسی، موجب تقویت حافظه بلندمدت، افزایش علاقه به یادگیری و تثبیت مفاهیم می شود.بر اساس یافته ها، ترکیب این دو روش در محیط یادگیری ابتدایی، رویکردی موثر برای افزایش یادگیری معنادار، پایداری مفاهیم، انگیزش درونی و رشد خلاقیت دانش آموزان محسوب می شود. در نتیجه، پیشنهاد می شود معلمان با بهره گیری از فعالیت های ترکیبی مبتنی بر ایفای نقش و داستان گویی، کلاس درس را به فضایی پویا، جذاب و یادگیرنده محور تبدیل کنند.

کلیدواژه ها:

ایفای نقش ، داستان گویی آموزشی ، یادگیری معنادار ، پایداری مفاهیم ، دانش آموزان ابتدایی