تاثیر استفاده از پلتفرم های آموزشی هوش مصنوعی-محور بر خودکارآمدی تدریس و فرسودگی شغلی معلمان با نقش تعدیل گری ذهنیت رشد

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر استفاده از پلتفرم های آموزشی هوش مصنوعی محور بر خودکارآمدی تدریس و فرسودگی شغلی معلمان با در نظر گرفتن نقش تعدیل گری ذهنیت رشد انجام شد. این پژوهش از نوع توصیفی-همبستگی بود. جامعه آماری شامل کلیه معلمان مقطع ابتدایی مدارس دولتی و غیردولتی استان اصفهان در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ بود که با استفاده از روش نمونه گیری چندمرحله ای خوشه ای، تعداد ۲۱۰ نفر (۱۴۷ زن و ۶۳ مرد) به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش عبارت بودند از: پرسشنامه محقق ساخته استفاده از پلتفرم های آموزشی هوش مصنوعی محور، پرسشنامه خودکارآمدی تدریس تسچانن-موران و وولفولک هوی (TSES)، پرسشنامه فرسودگی شغلی مسلش (MBI-Educators) و پرسشنامه ذهنیت رشد دوئک. داده ها با استفاده از روش های آماری ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون سلسله مراتبی تحلیل شدند. نتایج نشان داد که بین استفاده از پلتفرم های هوش مصنوعی و خودکارآمدی تدریس رابطه مثبت و معناداری وجود دارد (۰.۰۰۱> p۰.۵۳۲=۲η)) و بین استفاده از این پلتفرم ها و فرسودگی شغلی رابطه منفی و معناداری برقرار است (۰.۰۰۱> p۰.۴۸۱=۲η) همچنین یافته های حاصل از رگرسیون سلسله مراتبی تایید کرد که ذهنیت رشد، رابطه بین استفاده از هوش مصنوعی با خودکارآمدی تدریس و فرسودگی شغلی را تعدیل می کند؛ به طوری که ضرایب جملات تعاملی در هر دو مدل معنادار بودند (برای خودکارآمدی: ۰(۰.۰۰۰> p۰.۲۱۸=۲η) برای فرسودگی: (۰.۰۰۱> p۰.۱۸۵=۲η) این نتایج حاکی از آن است که به کارگیری پلتفرم های آموزشی هوش مصنوعی محور می تواند با افزایش خودکارآمدی و کاهش فرسودگی شغلی معلمان همراه باشد و این روابط برای معلمانی که از ذهنیت رشد بالاتری برخوردارند، قوی تر است. بنابراین، توجه همزمان به توسعه فناوری آموزشی و پرورش ذهنیت رشد معلمان، می تواند به عنوان یک راهبرد موثر در برنامه های توسعه حرفه ای و ارتقای سلامت روانی معلمان ابتدایی مورد توجه سیاست گذاران و برنامه ریزان آموزشی قرار گیرد

کلیدواژه ها:

آموزشی مبتنی بر هوش چندگانه ، خودپنداره تحصیلی ، یادگیری پایدار