نقش ناگویی هیجانی برکیفیت زندگی زناشویی در بیماران سرطانی

این پژوهش با هدف بررسی نقش ناگویی هیجانی بر کیفیت زندگی زناشویی در بیماران زن متاهل مبتلا به سرطان پستان پس از ماستکتومی انجام شد. مطالعه حاضر از نوع توصیفی-همبستگی بود. جامعه آماری شامل کلیه بیماران زن متاهل مبتلا به سرطان پستان پس از ماستکتومی مراجعه کننده به بیمارستان شهدای تجریش شهر تهران در شش ماهه اول سال ۱۴۰۳ بود. از این جامعه، نمونه ای به حجم ۱۲۰ نفر با روش نمونه گیری هدفمند و بر اساس معیارهای ورود و خروج به پژوهش انتخاب شدند. داده ها با استفاده از دو پرسشنامه استاندارد گردآوری شد: پرسشنامه ناگویی هیجانی (TAS-۲۰) که توسط تیلور و همکاران در سال ۱۹۹۷ ساخته شده است و سه بعد دشواری در شناسایی احساسات، دشواری در توصیف احساسات و تفکر عینی شده را می سنجد، و پرسشنامه مقیاس کیفیت زندگی اختصاصی زناشویی (RDAS) که توسط باسبی و همکاران در سال ۱۹۹۵ طراحی شده و به ارزیابی رضایت زناشویی می پردازد. یافته ها با استفاده از روش های آماری همبستگی و رگرسیون مورد تحلیل قرار گرفت. نتایج نشان داد که بین نمره کل ناگویی هیجانی و تمامی خرده مقیاس های آن با نمره کیفیت زندگی زناشویی رابطه منفی و معناداری وجود دارد. به عبارت دیگر، با افزایش میزان ناگویی هیجانی در بیماران، کیفیت زندگی زناشویی آنان کاهش می یابد. همچنین، نتایج تحلیل رگرسیون حاکی از آن بود که ناگویی هیجانی به طور معناداری قادر به پیش بینی کیفیت زندگی زناشویی در این بیماران است. این یافته ها بر اهمیت توجه به مشکلات هیجانی، به ویژه ناگویی هیجانی، در بیماران مبتلا به سرطان پستان تاکید می کنند. به نظر می رسد مداخلات روان شناختی که هدفشان بهبود مهارت های شناسایی، توصیف و پردازش هیجان است، می توانند نه تنها بر سلامت روان فردی بیمار، بلکه بر کیفیت رابطه زناشویی و سیستم حمایت اجتماعی اصلی وی نیز تاثیر مثبت بگذارند. اجرای چنین مداخلاتی به عنوان بخشی از برنامه مراقبت جامع این بیماران پیشنهاد می شود.

کلیدواژه ها:

ناگویی هیجانی ، کیفیت زندگی زناشویی ، سرطان پستان ، ماستکتومی ، زنان متاهل